بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم : زیارت عاشورا - نگاهی دیگر
السّلام عَلیَ الحُسَین و عَلی عَلیِ ابن الحُسَین و عَلی اوْلادِ الحُسَین و عَلی اَصحابِ الحُسَین.
فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَ الْجَوْرِ عَلَیْکُمْ اَهْلَ الْبَیْتِ وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْکُمْ عَنْ مَقامِکُمْ و َاَزالَتْکُمْ عَنْ مَراتِبِکُمُ الَّتی رَتَّبَکُمُ اللَّهُ فیها.
پس خدا لعنت کند امتی که اساس ظلم و ستم را بر شما اهل بیت رسول بنیاد کردند و خدا لعنت کند مردمی را که کنار زدند شما را از مقام مخصوصتان و دور کردند شما را از آن مرتبه‌هائی که خداوند آن رتبه ها را به شما داده بود.
در زیارت عاشورا، پس از سلام‌ها که همه اعلام مواضع بود، لعن‌ها - دوری از رحمت شروع می‌شود؛ چرا که دوست‌شناسی باید همراه با دشمن‌شناسی باشد؛ آن که دشمن را نشناسد، از خارج و داخل، مورد حمله قرار می‌گیرد و حتماً ضربات مُهلکی را متحمل می‌گردد و چه بسا از پای درآید!
در لعن‌های زیارت عاشورا، ابتدا و پیش از اشخاص، امّت‌ها = جماعت‌ ها لعن شده‌اند؛ چرا که از اشخاص به تنهایی و بدون حمایت مردم، کاری برنمی آید، خواه در جبهۀ حق باشند یا باطل!(ادامه دارد...)