*** تقدیم به سوره زلزال قرآن ***

*** تقدیم به سوره زلزال قرآن ***

((( یوم الّدین )))

آگهم بی شکّ وتردید و گمان .
رو به پایان میرود عمرِ جهان .

وحیِ مُنزَل , آید از عرشِ برین .
تا بپا کردد , قیامِ یومِ دین .

ناگهان آغاز گردد , زلزله .
بگسلاند از زمین , بس سلسله .

وحیِ حق را , چون زمین اجرا کند .
نقشِ خود را , مو به مو ایفا کند .

آن طنینِ جانفزایِ نفخِ صور .
مُرده را احیا کند , در بطنِ گور .

هر یکی پرسد , زمین را چون شده ؟
کاینچین مجنون تر از مجنون شده ؟

وانگهی گوید زمین از حال خود .
از شکم بیرون کند , اثقالِ خود .

حکمِ حق را می کند همیارِ خویش .
فاش میسازد همه اَسرارِ خویش .

شرحِ اخبارش چو باشد بی درنگ .
بهرِ خوبان زمزم و بدها شرنگ .

هرکسی بیند سزایِ کارِ خویش .
می کند برداشت , از گلزارِ خویش.

آنکه را ( مثقالتآ خیرآ یَرَه ) .
وانکه را ( مثقالتآ شرّآ یَرَه ) .

ای عظیم از راهِ حق , غافل مشو .
چون نروید گندمی , از بذرِ جو .
+++++++++++++++++++++++++++++
شاعرو ملتمس = عبدالعظیم عربی
از ماهشهر و سربندر.