آرامکاه زنده یاد عطارنیشابوری

* آرامکاه زنده یاد عطّارنیشابوری *

((( تقدیم به سوره زلزال)))

این جهان فانیّ و هم بی ارزش است .

بی امان در حیطه یِ فرسایش است .


آگهم بی شکّ و تردید و گمان .

رو به پایان می رود , عمرِ جهان .


وحیِ مُنزَل , آید از عرشِ برین .

تا بپا گردد , قیامِ یومِ دین .


ناگهان , آغاز گردد زلزله .

بگسلاند از زمین , بس سلسله .


وحیِ حق را , چون زمین اِجرا گند .

نقشِ خود را مو به مو , ایفا کند .


آن طنینِ جانفزایِ نفخِ صور .

مرده را اِحیا کند , در بطنِ گور .


هر یکی پرسد , زمین را چون شده ؟

کاینچنین , مجنون تر از مجنون شده ؟


وانگهی , گوید زمین از حالِ خود .

از شکم بیرون کند اَثقالِ خود .


حکمِ حق را , می کند همیارِ خویش .

فاش می سازد , همه اَسرارِ خویش .


شرحِ اخبارش , چو باشد بی درنگ .

بهرِ خوبان زمزم و , بدها شرنگ .


هر کسی بیند , سزایِ کارِ خویش .

می کند برداشت , از کردارِ خویش .


آنکه را ( مثقاله" خیرا" یَرَه ) .

وانکه را ( مثقاله"شرّا" یره ) .


** ای عظیم : از راهِ حق غافل مشو **

** چون نروید گندمی , از بذرِ جو **

=========================
شاعر= عبدالعظیم عربی از خوزستان
بندرماهشهر و بندرامام ( سربندر ).