اینجا نفس من به نفسهای تو بند است

اینجا نفس من به نفسهای تو بند است
لبخند تو از آن طرف پنجره چند است

هر چند که از فاصله ها اخم تو پیداست
تلخی تو هم باز به شیرینی قند است



می رنجی اگر دست خودم نیست که صد بار
گفتند رفیقان به من اخلاق توگنداست

با این همه ترفند هنوز اول راهم
از بس که دل فتنه گرت دیر پسند است

بگذار که با موی تو خود را بزنم دار
چون گردن من عاشق گیسوی کمند است

بی ربط اگر هست ببخشید یکی گفت:
هرگز نخورد آب زمینی که بلند است



♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡M♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡