دوپارتی تهیونگ.نگاه های بی صدا[۲ و اخر]

صدای قلب‌هایشان، همچون یک ملودی آرام، در آن لحظه به گوش می‌رسید. نگاه تهیونگ کمی بیشتر از همیشه به آ.ت گره خورد. دست‌هایشان که همیشه به طور اتفاقی کنار هم قرار می‌گرفت، این بار به‌طور طبیعی و بی‌اراده در هم تنیده شد.
آ.ت نگاهش را از تهیونگ ندوخت، انگار که منتظر چیزی بود. همان لحظه، تهیونگ، که همیشه در برابر احساساتش مقاومت می‌کرد، سکوت شب را شکست.
«آ.ت، من…» صداش لرزید، و این اولین بار بود که تهیونگ در برابر چیزی که قلبش می‌خواست، کاملاً بی‌دفاع بود. او معمولاً کسی بود که همیشه با شوخی‌هایش فضا را روشن می‌کرد، اما آن شب همه‌چیز تغییر کرد. هیچ حرفی برای گفتن نداشت، اما دلش می‌خواست که هر کلمه از اعماق وجودش بیرون بیاید. «آ.ت، دوستت دارم».
در آن لحظه، کلمه‌ها دیگر کافی نبودند. آ.ت لبخندی زد، نه به خاطر شادمانی، بلکه به خاطر آن لحظه‌ای که تا همیشه در دلش خواهد ماند. هیچ چیزی نمی‌توانست بهتر از این باشد، نه کلمات، نه اشک‌ها، نه لبخندها. تنها آن لحظه کافی بود تا آنچه که در دلشان نهفته بود، آشکار شود. و همان‌طور که دست‌ها در هم پیچیده بودند و نگاه‌ها به یکدیگر گره خورده بود،
هیچ چیزی جز عشق در آن لحظه به چشم نمی‌آمد. دیگر هیچ‌چیز مهم نبود، چون آ.ت و تهیونگ، دوست صمیمی بودن را به مرحله‌ای جدید برده بودند، جایی که همه‌چیز به زبان دل‌ها بود، نه زبان‌های گفتاری.
☆تمام☆