نقل میکنند که شاه عباس

نقل می‌کنند که شاه عباس وقتی میدان نقش جهان را می‌ساخت،
دم دمای غروب خودش می‌رفت و مزد کارگران را می‌داد.
کارگران هم برای دیدن شاه و هم برای گرفتن پول صف می‌کشیدند
و خوشحال و قبراق مدت‌ها در صف می‌ماندند تا از دست شاه پول بگیرند.
در این میان عده‌ای بودند که کار نکرده بودند و روی خاک غلت می‌زدند و لباس‌های خود را خاکی می‌کردند و در صف می‌ایستادند تا بدون زحمت کشیدن حقوق دریافت کنند.

وقتی نوبت به آنان می‌رسید،
سر کارگرانِ عصبانی که کار نکرده‌های رند را خوب می‌شناختند،
به پادشاه ندا می‌دادند و کارگران خاک‌مالی‌شده را با فحش و بد و بی‌راه بیرون می‌انداختند
أمّا شاه عباس آن‌ها را صدا می‌زد و به آن‌ها نیز دستمزد می‌داد و می‌گفت:
من پادشاهم و در شأن من نیست که اینان را ناامید برگردانم!

یا صاحب الزمان!
مدت‌هاست *در بساط شما خودمان را خاک‌مالی کرده‌ایم!*
گاهی در نیمه‌ی شعبان،
گاهی جمعه‌ها

*گاهی در زیارت و گاهی در قنوت نماز، دعای‌تان کرده‌ایم!*
*می‌دانیم این کارها کار نیست و خودمان می‌دانیم کاری نکرده‌ایم*
*ولی خوب یاد گرفته‌ایم خودمان را خاک مالی کنیم و در صف، منتظر بمانیم*
*تا دستمزد دریافت کنیم.*

ای پادشاه مُلک وجود!
این دست‌های نیازمند،
این چشم‌های منتظر،
این نگاه‌های پرتوقع،
گدای یک نگاه شمایند!
یک نگاه!
از همان نگاه‌های لطف آمیز که به کارکرده‌های با إخلاص‌تان روامیدارید


أللَّھُمَ عجِلْ لِوَلیِڪْ ألْفَرَج
🍁🌱🍁🌱🌸🌱🍁🌱🍁