ﺑﯿﺖ ﺁﺧﺮ

ﺑﯿﺖ ﺁﺧﺮ
ﺣﺮﻓﺎﻣﻮ ﻣﯿﺸﻨﻮﯼ ﺍﺯ ﻻ‌ﺑﻬﻼ‌ﯼ ﺷﻌﺮ ﺍﯾﻨﺠﻮﺭﯼ ﺑﻬﺘﺮﻩ
ﺍﻣﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺒﻬﺎﻡ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺷﮏ ﻣﺤﺎﻟﻪ ﺑﮕﺬﺭﻩ
ﺑﻮﺩﯼ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻦ ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﺳﻮﺕ ﻭ ﮐﻮﺭ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭﺧﻮﺩﻡ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﻪ  ﮔﯿﺮﯾﺎﺕ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﯿﺸﺪﻡ
ﺗﻮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﻣﻨﻢ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯿﺰﺩﯼ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻭﻟﯽ ﺑﻪ  ﺷﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺵ ﺍﻭﻣﺪﯼ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻭﻟﯽ ﺑﻪ  ﺷﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺵ ﺍﻭﻣﺪﯼ
ﺧﻮﺵ ﺍﻭﻣﺪﯼ…
ﺍﺯ ﭼﯽ ﺑﺮﺍﺕ ﺑﮕﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﮕﻔﺘﻨﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺟﯿﻦ ﺷﺪﻩ
ﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺩﻟﻢ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﺩﻟﻪ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺯﺍ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﺬﺭﻥ ﺍﻣﺎ ﻣﺤﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺣﺴﻢ ﻋﻮﺽ ﺑﺸﻪ
ﺍﺧﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﯾﻪ ﺫﺭﻩ ﺷﻌﺮ ﺭﻭﺡ ﺧﺮﺍﺑﻤﻮ ﺳﻤﺖ ﺗﻮ ﻣﯿﮑﺸﻪ
ﺍﺧﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﯾﻪ ﺫﺭﻩ ﺷﻌﺮ ﺭﻭﺡ ﺧﺮﺍﺑﻤﻮ ﺳﻤﺖ ﺗﻮ ﻣﯿﮑﺸﻪ
ﺳﻤﺖ ﺗﻮ ﻣﯿﮑﺸﻪ ….
ﺍﻣﺸﺐ ﻗﺮﺍﺭﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﻮ
ﺑﺎﺯﻡ ﺑﺸﯿﻨﻤﻮ..ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺩﻭﺩﻝ ﮐﻨﻢ
ﺑﺎﮐﺎﻏﺬﺍﯼ ﺷﻌﺮ..ﺻﺒﺤﻮ ﺑﺒﯿﻨﻤﻮ ﻏﺮﻕ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺸﻢ
ﺑﺎ ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﺷﮏ ﺭﻭ ﮐﺎﻏﺬﺍﯼ ﺧﯿﺲ..
ﺍﯾﻦ ﺑﯿﺖ ﺁﺧﺮﻩ…
ﺍﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﻌﺮ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺼﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺼﻪ ﻧﯿﺴﺖ!
ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺼﻪ ﻧﯿﺴﺖ!
ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺼﻪ ﻧﯿﺴﺖ!
ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺼﻪ ﻧﯿﺴﺖ!