این دو موزیسین را در نظر بگیرید.

این دو موزیسین را در نظر بگیرید.

تصویر سمت راست «راحل» است. سوئدی است. او سوار هواپیما شده و احتمالا از راه ترکیه به سوریه رفته.

سمت چپ، تصویر «عبدالماجد» است. او بریتانیایی است. سوار هواپیما شده و احتمالا از راه ترکیه به سوریه رفته.

عبدالماجد، به داعش پیوسته. او اکنون به «جلاد داعش» شهرت دارد. احتمالا همانی است که گردنِ روزنامه نگارانِ گروگان را زد.

«راحل» اما ساز و استودیویش را‌‌ رها کرده و به کوبانی رفته. به «یگان‌های مدافع خلق» پیوسته. رفته تا با عبدالماجد بجنگد. با داعش بجنگد.

احساسات و هنر «راحل»، به خدمت صلح درآمده. صلحی که راهش از دفع ِ داعش می‌گذرد. عبدالماجد اما آوازش را با صدای سهمگین جدا شدن سر از بدن کوک می‌کند. با خون احساسش را آبیاری می‌کند.

آن‌ها از گذرگاه‌های مشترکی رفته‌اند و شاید سرنوشت مشترکی هم داشته باشند:
استودیو، فرودگاه، جبهه، جنگ.

اما ملودی این کجا و ملودی آن کجا.

یکی برای زندگی می‌نوازد. دیگری برای مرگ.