........

........
چه کنم هرچه قلم ، نقش زند کاغذِ دل
عاقبت زمزمه ای قافیه دار است دلم

در پیِ شعر سفیدم ولیکن بَرِ عشق
مثنوی خوان و غَزَلواره ی یارست دلم

چه کنم صحبت زیبایی چشمانت را
هرکجا بانگَم زدم ، شعر و شعارست دلم

دل به تضمین گل روی تو در تمرین است
این سیه مشقِ خطِ زلفِ نگارست دلم

صد غزل دل به فدای غزلِ چشمانت
که به آوازِ نگه زخمه ی تارست دلم

گنهم نیست مگر شُربِ شراب چشمت
که از آن متهم ِ فسق و قمارست دلم

قاضی عشق قصاصی به نِگَه فرمودند
از همان روز دگر بر سرِ دارست دلم

باز هم شهد غزل ریخت به کامِ سخنم
چه کنم با تو ، بر این قول و قرارست دلم........