‏چه کنم با غمِ خویش؟

‏چه کنم با غمِ خویش؟
که گهی بغضِ دلم می‌ترکد
دلِ تنگم زِ عطش می‌سوزد
شانه ای میخواهم
که گذارم سرِ خود بر رویش
و کنم گریه که شاید کمی آرام شوم
ولی افسوس که نیست...