ﻣﺎﺟﺮﺍﯼِ ﻋﺠﯿﺒﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥِ ﻣﺎ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ... !

ﻣﺎﺟﺮﺍﯼِ ﻋﺠﯿﺒﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥِ ﻣﺎ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ... !
ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﺩ و از دردها و دنیایش میگوید ﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺧﻮﺭﺩﻥِ ﯾﮏ ﻗﻬﻮﻩ، ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﺋﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﮐﻨﺪ !
ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ، ﻋُـــﻤــــــــــــﺮﯼ ﻭﻗﺖ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﯼ. ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺧﻮﺭﺩﻥِ ﯾﮏ ﻗﻬﻮﻩ، ﺩﻧﯿﺎﯾت ﺭﺍ ﺧـــــﺮﺍﺏ ﮐﻨﺪ ...
ﭘــــــﺲ ، ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﻧﻤﯽﻧﻮﯾﺴﻢ ...
ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ،
ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺮﻭﻉﻫﺎﯼ ﺗﺎﺯﻩ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﯾﺮ ﻧﯿﺴﺖ !
ﻗﻬﻮﻩﻫﺎﯼ ﺗﻠﺦ ...
ﺁﺩﻡﻫﺎﯼ ﺗﻠﺦ ....
گذشته تلخ....
قضاوت های تلخ....
ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺗﻠﺦ ...
                      ﺍﻟﺰﺍﻣﺎً ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﺗــَــــﻠــــﺦ ﻧﯿﺴـــــﺖ !!!

ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻗﻬﻮﻩ ﻭﻗﺖ ﮔﺬﺍﺷﺖ ....

هی ﮐﺎﻓـــﻪ ﭼﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻗﻬﻮﻩ ﯼﺗَـــﻠﺦ ِ ﺗَــــــــــــلــــــﺦ
    ﻣﻬﻤﺎﻧﻤﺎﻥ ﮐُــﻦ ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ که قضاوتمان کردند ... 
    ﺷﺎﯾﺪ ﻓﺮﺩﺍ ﺩﯾﺮ ﺑﺎﺷــــﺪ.....