نقد فیلم APEX

اوج، APEX، به کارگردانیِ بالتازار کرماکور سینمایی نیست که بخشِ قصّه‌گوییِ آن را می‌شود دنبال کرد. اتفاقات در فیلمنامه‌ی یک اثرِ نمایشی در ابتدا اتفاقی می‌توانند باشند امّا باید توجّه داشت شخصیت‌ها بر اساسِ آن اتفاق نمی‌توانند شکل بگیرند یا از حالتی تغییرِ موضع دهند. مسئله‌ی بزرگِ مفهومیِ فیلم به جامعه‌ی انسانی در غرب بر می‌گردد. جامعه‌ا‌ی که فردیت دارد امّا حریم خصوصی‌اش متعلق به عمومِ افراد است. دقت کنید به سکانس‌های ابتدایی، قبل از اینکه عنوان فیلم نمایش داده شود، زن و مردی را می‌بینیم که در حالِ صعود از دیواره‌ای هستند که خطرناک بودنِ آن برای تماشاگر ثابت شده است، بر اساسِ یک اتفاقِ طبیعی که همراه با ریزش سنگ از کوه و طوفان است مرد سقوط می‌کند و... اول باید توجه داشت که این دو کوهنوردِ مجهز قطعاً باید فکرِ بلایای طبیعی هم می‌کردند؛ دوّم ابزاراتی که آنان برای پیش‌بینی راه و آب و هوا با خود داشتند چه چیزی را نشان می‌داد و در آخر باید به این نکته توجّه کرد که صعود از همچون دیواره‌ای با خرافات و شانس جور در نمی‌آید، اینکه مرد به قطب‌نمایش نگاه می‌کند و شانس صعود را محک می‌زند کاملاً غیرِ منطقی است و غیرِ منطقی‌تر آن است که این قطب‌نما همراه زن در بخشِ دوّم فیلم یافت می‌شود. عملاً پارت قبل از نمایشِ عنوانِ فیلم را می‌شود حذف کرد چرا که کاربردِ مؤثری در ادامه‌ی فیلم ندارد و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26186
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.
https://aparat.com/v/lgqmbvs
✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی