ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ اوین ﺑﻮﺩﻡ .....

ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ اوین ﺑﻮﺩﻡ .....

ﺑﻠﻨﺪﮔﻮﻱ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺣﺮﻑ ﻣﯽ ﺯﺩ..

.. ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺗﺮﺍﻧﮥ " ﺍﯾﺮﺍﻥ
ﺍﯼ ﺳﺮﺍﯼ ﺍﻣﯿﺪ " ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮﯼ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﭘﺨﺶ ﺷﺪ .
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﺯﺩﻡ ﺯﯾﺮ ﮔﺮﯾﻪ!
ﻫﻤﺒﻨﺪﻡ ﮔﻔﺖ : ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟
ﮔﻔﺘﻢ : ﺷﺎﻋﺮ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻣﻨﻢ ....
استاد ﻫﻮﺷﻨﮓ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ


.. ایــــــران ای ســـــرای امیـــــد بـــر بـامـــت سپیـــده دمــیـــــد 
بنگـر کـــزین ره پـــــــر خـــــون خـورشیــدی خجستــــه رسیــد 
اگر چـه دلهـا پـر خــون اســـت شکـــوه شــــادی افــزون است 
سپیده ی ما گلـگـــون اســــت که دست دشمن در خون است 
ای ایــــران ! غمــت مـرســاد ! شــادی نصیــــب تــــو بـــــاد ! 
راه ما، راه حق، راه بهروزیست اتحــــاد اتحــاد رمــز پیروزیسـت
صلح و آزادی جاودانه بر همه جهان ، خوش باد 
یادگار خون عاشقان ! ای بهار !
ای بهــــار تــــازه ی جــاودان ! در ایــن چمــــن شکفـتـــه بـاش 
ایــــــران ای ســـــرای امیـــــد بـــر بــامـــت سپیـــده دمــیـــــد 
بنگـر کـــزین ره پـــــــر خـــــون خـورشیــدی خجستــــه رسیـــد