(فاطمه زهرا (ع) و آدم و حوا)

(فاطمه زهرا (ع) و آدم و حوا)
می‌گویند: حق تعالی هنگامی که حضرت آدم و حوا را خلق کرد، آنها در بهشت افتخار کردند، آدم به حوا گفت: حق تعالی بهتر از ما خلقی را نیافریده است.
حق تعالی بسوی جبرئیل وحی کرد که: دو بنده من آدم و حوا را بسوی فردوس اعلی ببر.
وقتی آدم و حوا داخل فردوس شدند نگاهشان بسوی خانمی افتاد که بر روی تختی از تخت های بهشت نشسته است و تاجی از نور بر سر داشته و در گوشهای خود دو گوشواره از نور دارد که تمام بهشت ها از نور روی او روشن گردیده است.
آدم گفت: ای حبیب من جبرئیل! این خانم کیست که تمام بهشت از نور روی او روشن گردیده است؟
جبرئیل گفت: این خانم، فاطمه(ع) دختر محمد(ص) است، و محمد(ص) پیغمبری از فرزندان توست که در آخر الزمان ظاهر خواهد شد.
آدم گفت: این تاجی که بر سر دارد چیست؟
جبرئیل گفت: این تاج، شوهر او علی(ع) است.
آدم پرسید: این گوشواره ها چیست که در گوش اوست؟
جبرئیل گفت: دو فرزند او، حسن و حسین(ع) هستند.