وقتی بعد یروز...[آخر،p2]

آروم زمزمه کردی "چ-چانی؟"
سرشو با شتاب بالا آورد و تورو با چشماش که مثل دوتا کاسه خون بودن مواجه کرد.شوکه شده بودی و نمیتونستی از جات تکون بخوری..
با شتاب بلند شد و سمتت اومد.بازوهای قویشو دور شونه هات حلقه کرد و تورو به آغوش کشید:
_هیچ معلوم هست کجا بودییی؟*با صدای نسبتا بلند و لرزون*
+م-من...خب...
تصمیم گرفتی چیزی نگی و فقط بغلش کنی... سرشو تو گردنت فرو کرده بود و موهاتو نوازش میکرد، جوری که انگار سال ها بود دور بودین.توهم دستاتو دور کمرش حلقه کرده بودی سرت توی شونش بود...تا جای که خیس شدن گردنتو حس کردی...
+چان...*یکم خودتو عقب کشیدی و صورتشو بالا دادی* داری گریه میکنی چانی..؟
هق هقاش شدت گرفت و دوباره تورو محکم تر از قبل سمت خودش کشید:
_ببخشید وجودم... من... متاسفم... نباید اون حرفو تو صورتت میکوبیدم...من و ببخش و دیگه هیچوقت ترکم نکن...فهمیدی؟
+*آروم دستتو روی کمرش کشیدی و اوهومی گفتی* توهم منو ببخش... باید بیشتر درکت میکردم...باید میدونستم بی توجهی خواست خودت نیست...
_دیگه جایی نمیری... پیش من میمونی... نه؟
+آره عزیزم.. پیشت میمونم پسر قشنگم...میمونم...
_دوست دارم... خیلی زیاد... ا.ت
+*آروم از مهر زیادش لبخندی زدی و زمزمه کردی* منم دوست دارم...آقای بنگ..!

(وای آخرشو واقعا هیچ ایده ای نداشتم👁️👄👁️)