ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎﯼ ﺳﺒﺰ ﺟﻨﮕﻠﯽ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻦﺳﺮﻭﺩ ﺳﺒﺰ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﻣﻦ ﺁﻫ

ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎﯼ ﺳﺒﺰ ﺟﻨﮕﻠﯽ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻦﺳﺮﻭﺩ ﺳﺒﺰ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﻣﻦ ﺁﻫﻨﮓ ﺳﻔﺮ ﺩﺍﺭﻡﻣﻦ ﻭ ﻏﺮﺑﺖﻣﻦ ﻭ ﺩﻭﺭﯼﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻆ ﮔﻞ ﺳﻮﺭﯼ!ﺳﺮ ﺳﺮﺩﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﻬﻤﻦ ﻭ ﺳﯿﻼ‌ﺏ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻝﺑﺴﺎﻁ ﺗﻨﮓ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽﺍﯾﻦ ﺑﺎﻍ ﺧﯿﺎﻟﯽﺳﺎﺯ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﯽ ﺭﻧﮓ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻡﺩﺭﯾﻐﺎ، ﺩﺭﺩ!ﻣﺠﺒﻮﺭﯼ!ﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻆ ﮔﻞ ﺳﻮﺭﯼ!ﻫﯿﻮﻻ‌ﯼ، ﮔﻠﯿﻢ ﺑﺪﺩﻋﺎﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺑﺮ ﺩﻭﺵﭼﺮﺍﻍ ﺁﺧﺮ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﭼﻪ ﺭﺍﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺁﻟﻮﺩﮤ ﻣﻦ ﺳﻨﮓ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩﻫﻮﺍﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻡﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻮﺭﺍﺏ، ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻮﺭﯼﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻆ ﮔﻞ ﺳﻮﺭﯼ!ﻧﺸﺴﺘﻦﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﺭﺍ ﺁﺗﺶ ﺍﻓﮑﻨﺪﻥﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ، ﮐﻪ ﮔﻨﺪﻣﺰﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺴﺘﺮ ﺑﻮﺱ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﺮﺯﻩ ﺑﺮﮔﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻦﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﻪ ﺁﯾﺪﺍﺯ ﺳﺮﺍﻓﺮﺍﺯﺍﻥ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪﻓﻼ‌ﺧﻦ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﺩﺍﺭﻡﺑﺮﺍﯼ ﻧﻪﺑﻪ ﺳﺮﺯﻭﺭﯼ!ﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻆ ﮔﻞ ﺳﻮﺭﯼ!ﺯ ﺣﻮﻝ ﺧﺎﺭﺑﺴﺖ ﺭﺧﻨﻪ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﺭ، ﻧﻪ!ﺍﺯ ﺑﯽ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﻫﺎﯼ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺳﻨﮕﻼ‌ﺥﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻧﻢﺑﻐﻞ ﻭﺍﮐﺮﺩﻧﯽ ﺭﻫﺘﻮﺷﮥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺟﮕﺮ ﺯﯾﺮ ﺟﮕﺮ ﺩﺍﺭﻡﺯ ﺟﻨﺲ ﺩﺍﻍ،ﻧﺎﺳﻮﺭﯼ!ﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻆ ﮔﻞ ﺳﻮﺭﯼ!ﺟﻨﻮﻥ ﻧﺎﺗﻤﺎﻣﯽ ﺩﺭ ﺭﮔﺎﻧﻢ ﺭﺧﺶ ﻣﯽ ﺭﺍﻧﺪﺳﯿﺎﻫﯽ ﺳﺨﺖ ﻋﺎﺻﯽ، ﺩﺭ ﻣﻦ ﺁﺷﻮﺏ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﺩﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﻧﻌﻠﯽ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺭﺍﻧﻢﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﮐﻦ ﭼﻪ ﺑﯽ ﺑﺎﻻ‌ﻧﻪ ﻣﯽ ﺭﺍﻧﻢ!ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﺩﺍﺭﻡﺑﻪ ﮔﺎﻩ ﻭﺻﻞ،ﻣﻨﻈﻮﺭﯼﺣﺪﺍ ﺣﺎﻓﻆ ﮔﻞ ﺳﻮﺭﯼ!ﻧﺸﺪﺑﺴﯿﺎﺭ ﻓﺎﻝ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻌﺪ ﻭ ﻧﺤﺲ ﻣﺎﻩ ﺑﮕﺮﻓﺘﻢﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺵ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﺳﺎﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺷﺘﺮﺍﻥ ﺑﺎﺩﯼ ﺍﺵ ﺭﺍ، ﺯﺧﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﻦﺑﺪﯾﻦ ﺳﻮ ﺭﺍﻩ ﺑﻨﻤﺎﯾﺪﮐﺴﯽ ﺷﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﻋﺸﻖ ﺭﺍ، ﺑﺎ ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﯿﺪ ﺍﺯ ﺗﻐﺰﻝ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ، ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺁﺭﺍﯾﺪﻣﻦ ﻭ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺑﻠﻨﺪ ﺁﻭﺍﺯﮔﺎﻥ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﮐﺒﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﺩﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻧﯿﻔﺘﺪﺩﺳﺖ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻧﯽ ﻫﻨﺮ ﺩﺍﺭﻡﻧﻪ ﭼﻮﮐﺎﺗﯽ، ﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﯼ!ﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻆ ﮔﻞ ﺳﻮﺭﯼ!::