التهاب و خونریزی پریودونتال

التهاب و خونریزی پریودونتال
دیابت
ارتباطی قوی میان دیابت و بیماری‌های پریودونتال از جمله ژنژیونیت (التهاب لثه) و پریودونتیت (التهاب و تخریب لیگامان پریودونتال و استخوان آلوئولاری که دندان‌ها را در محل‌شان نگه می‌دارد، شکل 8) وجود دارد. قابل توجه است که شواهد جدیدی از رابطه‌ای دوطرفه وجود دارد که دیابت موجب بهداشت ضعیف پریودونتال می‌شود و بهداشت بد پریودونتال نیز کنترل دیابت را دشوار می‌سازد. بیماران مبتلا به دیابت کنترل نشده در مقایسه با بیماران مبتلا به دیابت کنترل شده یا افراد عاری از دیابت، به مراتب بیشتر دچار گسستگی پریودونتال می‌شوند. علاوه بر این، درمان پریودونتیت ممکن است کنترل قند را بهبود ببخشد، هرچند که مطالعات بیشتر برای تایید این یافته‌ها ضرورت دارند. علاوه بر این، بیماری‌های پریودونتال شدید می‌توانند پیش‌بینی کننده قدرتمند عوارض مختلف دیابت از جمله نفروپاتی، سکته مغزی، حملات گذاری ایسکمیک (TIA)، آنژین، انفارکتوس میوکارد و نارسایی قلبی باشند. فدراسیون بین‌المللی دیابت توصیه می‌کند که مراقبت‌های اولیه برای دیابت باید شامل بررسی سالیانه علایم بیماری‌های لثه (از جمله خونریزی در هنگام مسواک زدن و تورم یا قرمزی لثه) و همچنین ترغیب به ارزیابی منظم و درمان توسط یک دندانپزشک باشد.
یافته‌های دیگر در دهان یا سروگردن شامل کاندیدیاز، سیال‌آدنوز (بزرگی غیر التهابی دوطرفه غدد پاروتید)، آتروفی ژنرالیزه پاپی‌های زبان، اختلال چشایی، اختلال عملکرد غدد بزاقی، سندرم سوزش دهان و تاخیر در التیام زخم‌ها است.