ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﺎ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ

ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﺎ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﭘﺮﺩﻩ ﯼ ﺧﻠﻮﺕ ﺍﯾﻦ ﻏﻤﮑﺪﻩ ﺑﺎﻻ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﮐﻨﺞ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺧﻮﺵ ﮐﺮﺩ
ﺧﻮﺍﺏِ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺷﺐ ﯾﻠﺪﺍ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﺩﺭﺩ ﺑﯽ ﻋﺸﻘﯽ ﻣﺎ ﺩﯾﺪ ﻭ ﺩﺭﯾﻐﺶ ﺁﻣﺪ
ﺁﺗﺶ ﺷﻮﻕ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻥ ﺷﮑﯿﺒﺎ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﺧﺮﻣﻦ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﯼ ﻣﺎ ﺑﻪ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﺵ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ؟
ﮐﻪ ﭼﻮ ﺑﺮﻕ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺸﮏ ﻭ ﺗﺮ ﻣﺎ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﮔﺮﯾﻪ ﯼ ﺗﻮﻓﺎﻧﯽ ﺍﻡ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻧﮑﺮﺩ
ﭼﻪ ﺩﻟﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﺧﺪﺍﯾﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ ؟
ﺑﻮَﺩ ﺁﯾﺎ ﮐﻪ ﺯ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﯾﺎﺩ ﮐﻨﺪ ؟
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺯﻧﺠﯿﺮ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺩﻝ ﺷﯿﺪﺍ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﺳﺎﯾﻪ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ ﺳﯿﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ؟ ﮐﻪ ﺩﻭﺵ
ﻋﻘﻞ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ