دیشب به خواب دیدم صحرای محشرش را

دیشب به خواب دیدم صحرای محشرش را
عباس رقیه قاسم علی اکبرش را
انجا گلوی طفلی گوش تا گوشش بریده
دیدم خجل گشته آن قامت خمیده
علم ز دستش افتاد ماه بنی هاشم
فریاد زد برادر کی از تو دست بریده
یا ابن الحسن جان من نرو به سوی میدان
نگذار بشم خجل باز ز روی مجتبی جان
قاسم بی تاب حسن پیشی گرفت از من
جام شهادت نوشید شیرین تر از عسل
وا عجبا این کیست که آمده به میدان
شبیه پیغمبر است حیف است اگر دهد جان
سرور لاله ها هم پر پر شده است و چاک چاک
مادری در آسمان جانش رسید به لب ها
دوید به سمت آن تل دل پریشان و گریان
نمی شود باورش برادرش داده جان
میگشت پی برادر حیران و گیج و مبهم
عزیز دل کجایی کی از تو کرد جدا سر
فریاد بر می اورد سه ساله ای بیقرار
گلوش گرفته طفلک،پدر میخواهد انگار
ناله کنان می گفت بابا به من نگاه کن
دگر دردی ندارم فقط چشماتو باز کن