اَمان از این

اَمان از این
دلتنگیهای هر لحظه ...
از این بغض های بی موقع
از این گریه های شبانه
تا کی باید کشید...؟؟!!
از این دوستیهای الکی، عشقهاایی که
نامش مجازی است
اما ...دردهایش واقعی است
اِنگار عهد کردیم
بیاییم مجازی فقط
دل بدهیم و دل بشکنیم
قدری تامل کنیم با خود بگوییم
دوتا چت...
یه استیکر قلب وبوس
کافی بود برایِ شناخت یک آدم ..؟؟
چرا این دل گرانبها را بازیچه
هرکس ناکس کردیم
تا به خود آمدیم
ما دل را عاشقش کردیم
قدری آگاه شویم...
کمی بیدار شویم...
کافی نیست...؟؟
این همه تنهایی های قلبمان
این دردها و گریه های هر شبمان ...؟؟
قدری به خود آییم وتمامش کنیم...
بس است این همه ساده شدیم
طعمه ی گرگهای مجازی شدیم
تا کی میخواهیم
قلب خود را بیازاریم
چشم بر گوشی و
همچون باران اشک بباریم...؟؟!!
به دنبال گنهکار نباشیم
فکر چاره بعد این باشیم
دور شویم از این دنیای لعنتی
بگردیم و بگردید …
عشق واقعی را پیدایش کنیم
کسی که با انگشتانتان
صورتش را احساسش کنید
اونی که
دست بر قلب تنهایتان نهد
ن با استیکر قلب خامتان کند
ویا با یک انگشت بلک ...
همانی که معنی
تنهایی را بلد است
همانی که بودنش یه دنیا حقیقت است
آنوقت عاشق شوید
وعاشقی کنید
ما که بخیل نیستیم
به جای استیکر بوس
هزاران بوسه بر لبانش کنید...