یک لقمه حرف حلال:

یک لقمه حرف حلال:
اگر آن تُرک شیرازی به دست آرد دل ما را
ندارم تا به او بخشم، مگر یک دانه خرما را

تعجب دارم از حافظ، چقدر اهل کرم بوده
به خال هندویی داده سمرقند و بخارا را

ندیدم شاعری دیگر، چون او اهل سخا باشد
ندارد حاتم طایی چنین بخشندگی‌ها را

عجب رسمی؛ در آن دوران، همه بخشنده و خندان
نه چون حالا که می‌دزدند، عصای کور و بینا را

نزاع و جنگ در خانه؛ همه محتاجِ یارانه
دگر عشقی به سر ناید، نه یوسف نه زلیخا را

نبینی خنده‌ای بر لب، به سیما گریه است هر شب
چرا مجنونِ ما در سر ندارد، عشقِ لیلا را؟

چرا فرهاد در مانده، به اقساطِ عقب مانده؟
نه شیرین را دگر خواهد، نه آن زلفِ چلیپا را

درِ بت‌خانه‌ها باز و در میخانه را بستند
چرا مکر و دغل‌بازی، گرفته جای تقویٰ را

تمام چشمه‌ها خشکید و اشک چشم‌ها جاری ست
کلاغ و کرکس و جغدی، گرفته جای عنقا را

نه تاکی مانده در باغی، نه ساقی را میِ باقی
نبینی تخت جمشید و نه طاقی مانده کسریٰ را

چرا سر در گریبانم؟ خجل پیش رقیبانم؟
خداوندا، گره بگشا تو از ما این معما را

ندا آمد به گوش جان، توکل کن بر آن جانان
بود حلالِ مشکل‌ها، گشاید قفلِ درها را

گره را از جبین بگشا و این دَم را غنیمت دان
مخور افسوس دیروز و مزن فریاد فردا را


@yeloghmeharfehalal