شاید اینجا برای خیلی‌ها فقط یک پیج شخصی باشه؛

شاید اینجا برای خیلی‌ها فقط یک پیج شخصی باشه؛
پیجی بدون موضوع مشخص، بدون محتوای تخصصی، بدون چارچوب…

اما برای من، اینجا چیزی بیشتر از یک پیجه.

اینجا جاییه که لازم نیست نقش بازی کنم.
لازم نیست همیشه خوب باشم، همیشه لبخند بزنم، همیشه حرفی برای گفتن داشته باشم یا چیزی تولید کنم که به مذاق الگوریتم‌ها خوش بیاد.

اینجا وقتی دلم گرفته، می‌نویسم.
وقتی خوشحالم، می‌نویسم.
وقتی ذهنم شلوغه، تراوشات ذهنم رو می‌ریزم اینجا.
گاهی حتی بی‌هیچ دلیل خاصی، فقط میام و چند کلمه از خودم جا می‌ذارم.

بعضی حرفها رو نمیشه به هیچکس گفت فقط میشه پیش خود تکرار کرد
پس اینجا، جاییه برای تمام حرف‌هایی که جایی برای گفتنشون ندارم.

شاید به همین دلیل هم دلم نمی‌خواد اینجا قانون داشته باشه.
نمی‌خوام مجبورش کنم «موضوع» داشته باشه.
نمی‌خوام محدودش کنم به اینکه چه چیزی مناسب پیجه و چه چیزی نیست.

این صفحه شاید تیک آبی نداشته باشه،
شاید تخصصی نباشه،
شاید حتی از نظر خیلی‌ها محتوای مشخصی نداشته باشه…

اما یک چیز داره که برای من از همه‌ی این‌ها مهم‌تره:

اینجا خودِ خودمم.

و این تنها جاییه که نمی‌خوام برای بودنم،
تأیید کسی رو بگیرم. 🤍

پینوشت:
همه‌ی ما توی برنامه‌های دیگه هم پیج‌هایی داریم، اما اونجا ملاحظاتی داریم…
نمی‌تونیم پست غمگین بذاریم؛ از ترس اینکه عزیزانمون ببینن و از غم ما، غصه بخورن.
نمی‌تونیم همه‌ی شادی‌هامون رو به اشتراک بذاریم؛ چون گاهی بعضی‌ها با حسرت یا قضاوتشون، شیرینیِ یه لحظه‌ی خوب رو خراب می‌کنن.

شاید برای همینه که اینجا رو ترجیح می‌دیم؛
جایی که کمتر مجبوریم مراقب تصویری باشیم که از خودمون به دیگران نشون می‌دیم.
البته همین ناشناخته بودن، دو روی متفاوت هم داره؛
باعث شده بعضی‌ها اینجا راحت‌تر خودشون باشن،
و بعضی‌ها هم درست برعکس…
فقط نقش بازی کنن.

شاید اینجا هم آدم‌ها واقعی یا غیرواقعی باشن؛
اما دست‌کم هرکس، انتخاب می‌کنه کدوم قسمت از خودش رو به دنیا نشون بده. 🤍

#مهربانو
#ویسگون
#تیک_آبی