با یکی چند روز پیش گپ میزدم. می گفت احساس تنهایی می کنم و

با یکی چند روز پیش گپ میزدم. می گفت احساس تنهایی می کنم و دوست دارم ازدواج کنم. دهه ۶۰ بود و شرایط کاری دائمی نداشت ولی از عهده زندگی بر می اومد. می گفت برخی جاها که برای خواستگاری می روم از من خانه و ماشین می خواهند که من ندارم‌.
از دختر خانمی خواستگاری کرده بود و مدتی هم برای شناخت با هم رفت و آمدی داشتند. می گفت زیبایی دختر توجه او را جلب نکرده بود هر چند که با همه شرایط او کنار آمده بود و دختر خوبی بود. می گفت با هم به رستورانی رفته بودند که سر میز غذا دختر آرایش کرده و جذاب تری توجه او را به خودش می گیرد. جلوه نمایی خانمی دیگر باعث شد تا با آن دختر ساده ازدواج نکند و همچنان تنها بماند.
اگر این پسر کنترل چشمان خود را داشت با دختر خانمی که ساده و اهل زندگی بود ازدواج می کرد و زیبایی های ظاهر آن زیبا سیرت را کشف می کرد.
عذاب این آقا در این است که به همه خانم ها توجه می کرد و از دیدن خانم آرایش کرده ای به وجد می آمد. تنبیه او ماندن در تنهایی است و حتی اگر هم ازدواج کند از زیبایی همسر خود لذت نخواهد برد و مشکلات او کم نمی شود که زیاد تر هم خواهد شد.
عذاب خانمهایی که جلوه گری می کنند در مجرد ماندن است چرا که پسر نمی تواند به او اکتفا کند و حتی اگر هم ازدواج کند توسط همسرش پرستش نمی شود.
جلوه گری گاها در شبکه های اجتماعی اثر مشابه دارند. مثلا عکسهای زیبا از خانم ها تاثیر مشابه بر روی مذکر دارد. به هر صورت اگر پاکی و سادگی احترام گذاشته شود تنهایی نخواهد بود.
خانم هم اگر ببیند پسری پاک است و اهل زندگی چه جای درخواست ماشین و خانه که پسر بعد از سالها کار نمی تواند اجابت کند.