در شأن نزول این آیه آمده است: هنگامى كه مسلمانان به فرمان
در شأن نزول این آیه آمده است: هنگامى كه مسلمانان به فرمان پیامبر صلى الله علیه وآله، یهود بنى قریظه را محاصره كردند، آنان پیشنهاد صلح وكوچ كردن به شام را دادند و پیامبر نپذیرفت و سعدبن معاذ را به داورى مأمور ساخت. یكى از مسلمانان همراه او به نام «ابولبابه» كه سابقه دوستى با آنان داشت، با اشاره به گلوى خود به آنان فهماند كه در صورت پذیرش حكمیّت سعدبن معاذ، همه كشته خواهید شد، جبرئیل این اشاره را به پیامبر صلى الله علیه وآله خبر داد. پس از آن ابولبابه شرمنده از این خیانت، خود را به ستون مسجد پیامبر بست و هفت شبانه روز چیزى نخورد، سرانجام خداوند توبه اش را پذیرفت. (482)
شأن نزول دیگرى نیز بیان شده كه در جنگ بدر، بعضى از مسلمانان نامه اى به ابوسفیان نوشتند و از نقشه ى پیامبر صلى الله علیه وآله به او خبر دادند، ابوسفیان هم از مشركان مكّه درخواست كمك كرد كه هزار نفر براى جنگ بدر به راه افتادند. (483)
در فرهنگ قرآن، امانت مفهوم وسیعى دارد و تمام شئون زندگى سیاسى، اجتماعى و اخلاقى را شامل مى شود از جمله:
الف: تمام نعمت هاى مادّى و معنوى مثل مكتب، قرآن، رهبر، فرزند وآب وخاك.
ب: اهل بیت پیامبر علیهم السلام. (484)
ج: هم خودمان، امانت براى خویشتنیم، چنانكه در آیه ى دیگر مى خوانیم: «انّكم كنتم تختانون أنفسكم» (485) و هم جامعه براى ما.
د: انفال، غنائم، خمس، زكات و اموال عمومى. (ورود آیه در سوره انفال وغنائم جنگ بدر)
ه : امام باقر علیه السلام فرمود: احكام دین، فرائض و واجبات الهى، امانت است. (486)
و: حكومت ومسئولیّت.
بنابراین نافرمانى و ادا نكردن حقوق و وظایف خود در ارتباط با این امانت ها، خیانت است، چنانكه ابن عبّاس مى گوید: هركس چیزى از برنامه هاى اسلامى را ترك كند، یك نوع خیانتى به خدا و پیامبر مرتكب شده است. (487) همان گونه كه پیشى گرفتن ناصالحان بر صالحان در مسئولیّت هاى اجتماعى، خیانت به خدا و رسول و مسلمانان است.
پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله فرمودند: كسى كه در امانت خیانت كند در حقیقت منافق است، هرچند روزه بگیرد و نماز بخواند و خود را مسلمان بداند. و امام صادق علیه السلام فرمودند: نماز و روزه ى مردم شما را نفریبد، زیرا گاهى همه ى آنها از روى عادت است. مردم را با راستگویى و اداى امانت امتحان كنید و بشناسید. (488)
خیانت نكردن در امانت..
- خیانت، با ایمان سازگار نیست. لازمه ى ایمان، امانت دارى است. «یا ایها الّذین آمنوا لاتخونوا»
- گاهى یك اشاره به سود دشمن، خیانت است. (با توجّه به شأن نزول اوّل)
- افشاى اسرار نظامى، خیانتى زشت است. (با توجّه شأن نزول دوّم آیه)
- خیانت به پیامبر، خیانت به خداوند است. «لاتخونوا اللّه و الرّسول» («لاتخونوا» در مورد خدا وپیامبر با هم آمده ودر مورد سایر مردم باز تكرار شده است.)
- خیانت به خدا و رسول، خیانت به خود است و زیان آن به خود انسان باز مى گردد. «لاتخونوا اللّه والرّسول وتخونوا اماناتكم» (طبق این معنى كه با ظاهر آیه سازگار است، تقدیر گرفتن كلمه ى «لا» در «تخونوا اماناتكم»، نیازى نیست.)
- امانت مردم به منزله ى امانت خود ما و خیانت به آن خیانت به خودمان است. «لا تخونوا... تخونوا اماناتكم»
- خیانت، فطرتاً زشت و محكوم است. «و انتم تعلمون»
- خیانت هاى آگاهانه، خطرناك است. «و تخونوا اماناتكم و انتم تعلمون» (هم به زشتى خیانت آگاهید و هم پیامدهاى بد آن را مى دانید).
شأن نزول دیگرى نیز بیان شده كه در جنگ بدر، بعضى از مسلمانان نامه اى به ابوسفیان نوشتند و از نقشه ى پیامبر صلى الله علیه وآله به او خبر دادند، ابوسفیان هم از مشركان مكّه درخواست كمك كرد كه هزار نفر براى جنگ بدر به راه افتادند. (483)
در فرهنگ قرآن، امانت مفهوم وسیعى دارد و تمام شئون زندگى سیاسى، اجتماعى و اخلاقى را شامل مى شود از جمله:
الف: تمام نعمت هاى مادّى و معنوى مثل مكتب، قرآن، رهبر، فرزند وآب وخاك.
ب: اهل بیت پیامبر علیهم السلام. (484)
ج: هم خودمان، امانت براى خویشتنیم، چنانكه در آیه ى دیگر مى خوانیم: «انّكم كنتم تختانون أنفسكم» (485) و هم جامعه براى ما.
د: انفال، غنائم، خمس، زكات و اموال عمومى. (ورود آیه در سوره انفال وغنائم جنگ بدر)
ه : امام باقر علیه السلام فرمود: احكام دین، فرائض و واجبات الهى، امانت است. (486)
و: حكومت ومسئولیّت.
بنابراین نافرمانى و ادا نكردن حقوق و وظایف خود در ارتباط با این امانت ها، خیانت است، چنانكه ابن عبّاس مى گوید: هركس چیزى از برنامه هاى اسلامى را ترك كند، یك نوع خیانتى به خدا و پیامبر مرتكب شده است. (487) همان گونه كه پیشى گرفتن ناصالحان بر صالحان در مسئولیّت هاى اجتماعى، خیانت به خدا و رسول و مسلمانان است.
پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله فرمودند: كسى كه در امانت خیانت كند در حقیقت منافق است، هرچند روزه بگیرد و نماز بخواند و خود را مسلمان بداند. و امام صادق علیه السلام فرمودند: نماز و روزه ى مردم شما را نفریبد، زیرا گاهى همه ى آنها از روى عادت است. مردم را با راستگویى و اداى امانت امتحان كنید و بشناسید. (488)
خیانت نكردن در امانت..
- خیانت، با ایمان سازگار نیست. لازمه ى ایمان، امانت دارى است. «یا ایها الّذین آمنوا لاتخونوا»
- گاهى یك اشاره به سود دشمن، خیانت است. (با توجّه به شأن نزول اوّل)
- افشاى اسرار نظامى، خیانتى زشت است. (با توجّه شأن نزول دوّم آیه)
- خیانت به پیامبر، خیانت به خداوند است. «لاتخونوا اللّه و الرّسول» («لاتخونوا» در مورد خدا وپیامبر با هم آمده ودر مورد سایر مردم باز تكرار شده است.)
- خیانت به خدا و رسول، خیانت به خود است و زیان آن به خود انسان باز مى گردد. «لاتخونوا اللّه والرّسول وتخونوا اماناتكم» (طبق این معنى كه با ظاهر آیه سازگار است، تقدیر گرفتن كلمه ى «لا» در «تخونوا اماناتكم»، نیازى نیست.)
- امانت مردم به منزله ى امانت خود ما و خیانت به آن خیانت به خودمان است. «لا تخونوا... تخونوا اماناتكم»
- خیانت، فطرتاً زشت و محكوم است. «و انتم تعلمون»
- خیانت هاى آگاهانه، خطرناك است. «و تخونوا اماناتكم و انتم تعلمون» (هم به زشتى خیانت آگاهید و هم پیامدهاى بد آن را مى دانید).
- ۲۳۵
- ۱۵ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط