از دل ی دش و ی و م

از ﺗﻪ دل ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎی ﮔﺮدش و ﻟﭙﺎی ﭘﺮ و ﭘﯿﻤﻮﻧﺶ ﻣﯽ ﺧﻨﺪم، ﻣﯽ ﺧﻨﺪه . – اﻣﺸﺐ اﺟﺮا داری؟ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﻪ و ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻪ . – ﻧﻪ ﻧﺪارم .ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮔﻠﻨﺎرم ﺑﯿﺎد ﻣﯽ رﯾﻢ . ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪه ﺳﺎﻧﺪوﯾﭽﻢ ﮐﻪ در ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﮔﺎز ﺑﻪ ﺳﺮش زدم رو ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدوﻧﻢ ﺗﻮ ﮐﯿﺴﻪ اش، ﻫﻤﻮن ﮐﯿﺴﻪ ﻫﺎی ﺳﻔﯿﺪی ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺎﻧﺪوﯾﭻ ﺳﻮﺳﯿﺲ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ از روش ﺑﻪ آدم ﻟﺒﺨﻨﺪ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻣﯽ زﻧﻦ . – ﺑﺎﺑﺎت ﻫﻨﻮزم ﺷﺎﮐﯿﻪ ﻧﻪ؟ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽ زﻧﻪ . – وﻟﺶ ﮐﻦ؛ اون ﻫﯿﭻ وﻗﺖ راﺿﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ . ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎی ﻣﻬﺮﺑﻮن و دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯿﺶ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﯿﻨﺪازم و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . – ﻣﻦ ﺑﺮم ﺳﯿﺎ .دﯾﮕﻪ داره دﯾﺮ ﻣﯽ ﺷﻪ . اﺧﻤﺎش ﻣﯽ ره ﺗﻮ ﻫﻢ . – ﺑﺎزم ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺮی اون ﺟﺎ؟! زﻫﺮ ﺧﻨﺪ ﻣﯽ زﻧﻢ . – ﻣﮕﻪ ﭼﺎره ای ﻫﻢ دارم . ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯿﺸﻪ . – اﯾﻦ ﭼﻪ ﺑﺎزﯾﻪ؟ !دﺧﺘﺮ داری ﺧﻮدت رو از ﺑﯿﻦ ﻣﯽ ﺑﺮی .از اﯾﻦ ﺟﺎ ﺗﺎ اون ﺟﺎ رو ﻫﺮ ﺷﺐ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻃﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ .ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮات ﺑﺎزی در ﻣﯿﺎرن .ﻣﮕﻪ ﺟﻮﻧﺖ رو از ﺳﺮ راﻫﺖآوردی؟ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﺷﺐ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدی ﺧﻮﻧﻪ . – اون ﺳﺎﻋﺖ ﻧﺼﻔﻪﺷﺒﻪ؟! – ﻧﯿﺴﺖ؟ ﯾﺎزده ﺷﺐ ﺑﺮای ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﺗﻨﻬﺎی ﺑﯿﺴﺖ و دو، ﺑﯿﺴﺖ و ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﻧﺼﻒ ﺷﺐ ﻧﯿﺴﺖ؟! ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪارم ﮐﻪ ﺑﺪم .ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ، واﻗﻌﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ .ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻫﺎی ﺧﻮدش، ﮔﻠﻨﺎر، ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻫﺎی ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﺳﺖ، اﻣﺎ ﮐﺎر ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﺳﺖ؛ ﻣﺠﺒﻮرم، ﯾﻪ اﺟﺒﺎر زﯾﺒﺎ . ﻣﯽ ﭼﺮﺧﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زﻧﻢ . – ﺳﯿﺎ اﺧﻤﺎت رو ﺑﺎز ﮐ.. .ﻣﺠﺒﻮرم، ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟ – ﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ، ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻤﺖ . ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ ﻣﯽ زﻧﻢ . – اﻣﯿﺪوارم ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻔﻬﻤﯽﻣﺘﺮو ﺷﻠﻮﻏﻪ، اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺷﻠﻮﻏﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﯿﺴﺖ .ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﻣﯽ ﺷﯿﻨﻢ .ﺳﺮم رو ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﭘﺸﺖ ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽ دم و ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ .ﺑﻐﻞ دﺳﺘﻢ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﺴﻦ و ﭼﺎﻗﯿﻪ ﮐﻪ ﻏﺮﻗﻪ ﺗﻮی ﮐﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﯿﺢ ﺗﻮی دﺳﺘﺶ .ﺗﻮی دﻟﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽ زﻧﻢ .ﯾﺎد ﮐﺘﺎب ﻣﻔﺎﺗﯿﺢ ﺑﻨﻔﺶ رﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﺎدر ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدم ﻣﯿﻮﻓﺘﻢ .ﮐﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﺎدر ﺑﺎ درﯾﺎﻓﺘﺶ اﺷﮏ ﺗﻮی ﭼﺸﻤﺎش ﺟﻤﻊ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺖ :”دﺧﺘﺮ رﻧﮓ از اﯾﻦ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ ﻧﺒﻮد؟!” ﺧﻮب رﻧﮓ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﻌﺮﯾﻔﺶ ﺑﺎ رﻧﮓ ﺳﺒﮏ ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﺮد .ﮐﻼ آدم ﻫﺎ ﻫﻢ ﺳﻨﮕﯿﻦ و ﺳﺒﮏ دارن .ﺑﻪ دﺧﺘﺮ اﺧﻢ آﻟﻮدی ﮐﻪ



https://98iia.com/%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%84%d9%88%d8%af-%d8%b1%d9%85%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d8%a7%d9%86%d9%88%db%8c-%d9%82%d8%b5%d9%87-%da%a9%d8%a7%d8%b1%d8%a8%d8%b1-%d9%86%d9%88%d8%af%d9%87%d8%b4%d8%aa%db%8c%d8%a7-beste/