ﭼﻠﻪ زﻣﺴﺘﻮن ﺑﻮد , ﺑﺮف ﺗﺎ ﺑﺎﻻی زاﻧﻮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ،اﻗﺎﺟﻮن ﻣﻨﮓ و ﺧﻤﺎ

ﭼﻠﻪ زﻣﺴﺘﻮن ﺑﻮد , ﺑﺮف ﺗﺎ ﺑﺎﻻی زاﻧﻮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ،اﻗﺎﺟﻮن ﻣﻨﮓ و ﺧﻤﺎر ﺳﺮش را از زﯾﺮ ﻟﺤﺎف ﮐﺮﺳﯽ ﺑﯿﺮون اورد و ﺑﺎ ﻓﺤﺶ ﮔﻔﺖ
اه ....... ﭼﻪ زﻣﺴﺘﻮﻧﯿﯿﯿﯽ .... ﺳﮓ رو ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺟﻮﻧﺶ ﻣﯿﮑﺸﻪ،ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ ادم . و ﺑﺎﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی اب ﺑﯿﻨﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ.
ﻧﻨﻪ ﮐﻪ دور ﭘﺎﻫﺎش ﭘﺎرﭼﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد , داﺷﺖ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺗﮑﻪ ﻫﺎی
ﭘﻼﺳﺘﯿﮏ را ﭘﺎره ﻣﯿﮑﺮد ﺗﺎ ﺗﻮی ﺷﮑﺎف ﻫﺎی در ﻓﺮو ﮐﻨﺪ ,ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻃﻮری ﺟﻠﻮی ﺳﻮزﺳﺮﻣﺎﯾﯽ را ﮐﻪ از ﺑﯿﻦ درزﻫﺎی
در , داﺧﻞ اﺗﺎق ﻣﯿﻮزﯾﺪ را ﺑﮕﯿﺮد . در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﺑﺎ اه ﮐﺶ داری
.... زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺖ :... ﻣﺮد ﻧﺪارم ﮐﻪ ... ﻣﺮد ﻧﺪارم
اﻗﺎ ﺟﻮن ﮐﻪ داﺷﺖ ﮐﻢ ﮐﻢ ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ , ﺳﺮش را دوﺑﺎره
زﯾﺮ ﻟﺤﺎف ﮐﺮﺳﯽ ﻓﺮو ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ : ﺗﻒ ... ﺗﻒ ... ﺳﻘﻒ ﻧﺪارﯾﻢ
ﮐﻪ ... اﻟﻬﯽ ﺧﺮاب ﻣﯽ ﺷﺪ روی ﺳﺮﻣﻮن.
ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ان ﻣﻮﻗﻊ ﺳﺎﮐﺖ زﯾﺮ ﮐﺮﺳﯽ , زل زده ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻘﻒ
, ارام از زﯾﺮ ﮐﺮﺳﯽ ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺨﺰد .... و ﺑﺎ ﺗﻼش ﭼﯿﺰی را از
. ان زﯾﺮ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ اورد
ﮐﺘﺎب ﻓﺎرﺳﯽ اش ﺑﻮد . ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﯽ اﻧﺪازد ﺑﻪ ﺳﻘﻒ و ﺑﻌﺪ ارام
دﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ روی ﺳﻮراخ ﺑﻪ ﺳﻮراخ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺻﻔﺤﺎت
ﮐﺘﺎب ﻓﺎرﺳﯽ ﮐﻪ از ﺗﻪ ﺳﯿﮕﺎر اﻗﺎﺟﻮن ﮔﻠﻪ ﺑﻪ ﮔﻠﻪ داغ دﯾﺪه
. ﺑﻮدﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم ... و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺮوم .... ﻋﻠﯽ
.... ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﻣﯽ اﯾﺪ. ﭼﻨﺪ ﭘﻠﻪرا ﺗﺎ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم , ﮔﺮد ﺑﺎﻻ ﻣﯽ روم
ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎی اﻗﺎﺟﻮن را ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺎ ﺗﻼشﺧﻮدش را از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ راه ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺑﺮف ﻫﺎ دوﯾﺪ
ﭘﺎرو را ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ داﺧﻞ ﺑﺮف ﻫﺎﻓﺮو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و زور ﻣﯽ زﻧﻢ ..... ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮف ﻫﺎی رو ﭘﺎرو
.... را ﻣﯿﺒﺮم ﺗﺎ ﻟﺐ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم و ﻣﯿﺮﯾﺰم وﺳﻂ ﮐﻮﭼﻪو دوﺑﺎره اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺗﮑﺮار ﻣﯿﮑﻨﻢ .. ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ ﭘﺎرو را ﺗﺎ ﻟﺒﻪ
ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﻣﯿﺒﺮم .... ﻋﻠﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭼﮑﻪ ﻫﺎی ﮔﻨﺪه ﺗﺮ از ﭘﺎﯾﺶ ﺑﻪ
دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﺗﺎ ﻟﺐ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﺷﻠﻨﮓ و ﺗﺨﺘﻪ ﻣﯽاﻧﺪازد .
ﺣﻮﺻﻠﻪ ام ﺳﺮ ﻣﯽ رود .... ﭘﺎرو داﺧﻞ ﺑﺮف ﮔﯿﺮ ﮐﺮده ... زور
ﻣﯿﺰﻧﻢ .... ﺻﺪای ﻫﻮﻟﻮف ﻫﻮﻟﻮف ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎی ﻋﻠﯽ ﮐﻼﻓﻪ ام
.... ﮐﺮده .... داد ﻣﯿﺰﻧﻢ
اه ﺑﭽﻪ ... اﯾﻨﺎ اﻧﺪازه ﭘﺎ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ....... ﮐﻔﺮ ادم را در ﻣﯿﺎری! ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺎﻟﯿﺖ ﻧﯿﺴﺖ اﯾﻦ ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎ ﻗﺪ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ..... ﻓﮑرﮐﺮدی ﻣﺮد ﺷﺪﯾﯿﯿﯿﯽ...ﮐﻪ ﯾﮑﺒﺎره ﭘﺎرو از ﻓﺸﺎر ﭘﺎﯾﻢ از وﺳﻂ ﺷﮑﺎف ﻣﯽ ﺧﻮرد و ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ
ﻟﺠﻢ ﻣﯿﮕﯿﺮد .... دﺳﺘﻪ ﭘﺎرو را وﺳﻂ ﺑﺮف ﻫﺎ ﭘﺮت ﻣﯿﮑﻨﻢ: ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻤﻤﻤﻤﻤﻤﻤﻤﻤﻢ
و..... دﺳﺖ ﻋﻠﯽ را ﺑﻪ زور ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف در ﭘﺸﺖ ﺑﺎم
ﻋﻠﯽ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﮐﺸﯿﺪه ﻣﯿﺸﻮد .... ﯾﮑﯽ از ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎ از ﭘﺎﯾﺶ در
ﻣﯿﺎﯾﺪ ... داد ﻣﯽ زﻧﺪ :... ای ﯾﯿﯿﯿﯿﯽ .... ﭼﮑﻤﻬﻬﻬﻬﻬﻬﻬﻬﻬﻪ اﻗﺎﺟﻮن
ﻣﺤﻞ ﻧﻤﯽ دﻫﻢ ..... ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻟﻨﮕﻪ ﭘﺎی ﻟﺨﺖ ﻣﯽ اﯾﺪ ﭘﺎﯾﯿﻦ
..... داﺧﻞ اﺗﺎق ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ...... ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﭙﺮﯾﻢ زﯾﺮ ﮐﺮﺳﯽ
ﻧﻨﻪ از ﺑﯿﺮون داﺧﻞ اﺗﺎق ﻣﯽ ﺷﻮد .... ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺑﻪ دم در و
ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ... ﭘﺲ اون ﻟﻨﮕﻪ ﭼﮑﻤﻪ ﮐﻮ .....؟
ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺗﺎ ﮔﺮدن زﯾﺮ ﮐﺮﺳﯽ ﻓﺮورﻓﺘﻪ ام .. ﺑﺎ ﻟﮕﺪ
ﻣﯿﮑﻮﺑﻢ ﺑﻪ ﭘﺎی ﻋﻠﯽ ...: ﺑﺪو ﺑﺮو ﺑﯿﺎرش ... ﻣﮕﻪ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﻧﭙﻮش
ﻋﻠﯽ از زﯾﺮ ﮐﺮﺳﯽ ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺎﯾﺪ ... و ﻣﯽ رود روی ﭘﺸﺖ ﺑﺎم
ﺗﺎزه ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ ﮔﺮم ﺧﻮاب ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ دﻓﻌﻪ ﺻﺪای ﻧﻨﻪ
: از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪم
ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮو ﺑﺒﯿﻦ ﭼﮑمه را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ﯾﺎ ﻧﻪ ؟؟
ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ از زﯾﺮ ﮐﺮﺳﯽ ﻣﯽ اﯾﻢ ﺑﯿﺮون ...... از روی ﭘﻠﻪ
ﻫﺎ داد ﻣﯿﺰﻧﻢ .... ﻋﻠﯿﯿﯿﯿﯿﯿﯿﯿﯽ ؟؟؟
اﻣﺎ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﻮم ..... ﻣﯿﺮوم ﺑﺎﻻ .... ﭼﮑﻤﻪ اﻗﺎﺟﺎن دم در
ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﺑﻮد .... ان را ﺑﺮ ﻣﯿﺪارم وﺟﻠﻮ ﻣﯿﺮوم ﻣﯿﺨﻮاﻫﻢ
دوﺑﺎره ﻋﻠﯽ را ﺻﺪا ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﯿﺰی ﺗﻮﺟﻬﻢ را ﺟﻠﺐ
.... ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﻋﻠﯽ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﭘﺎرو رو در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد
.. ﺑﺮف ﻫﺎ را ارام ارام ﻫﻞ ﻣﯿﺪاد ﺗﺎ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﺑﻪ ﻟﺒﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم
.. . و ﺑﻌﺪ ﯾﮑﺒﺎره ﻫﻤﻪ را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ رﯾﺨﺖ
ﻣﯿﻠﺮزم ... ﻣﯿﺮوم ﺟﻠﻮﺗﺮ . ﻣﯿﺮﺳﻢ ﺑﺎﻻی ﺳﺮ ﻋﻠﯽ ﮐﻪ زاﻧﻮ زده
ﺑﻮد روی ﺑﺮف ﻫﺎ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻟﺒﻪ ﭘﺎروی ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺮف ﻫﺎ را ﻫﻞ بده...
.... ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯿﮑﺸﻢ .... از ﺧﻮدم .... از ﻋﻠﯽ
دﺳﺘﻢ را دراز ﻣﯿﮑﻨﻢ ... ﭼﮑﻤﻪ اﻗﺎﺟﻮن را ﻣﯿﮕﯿﺮم ﻃﺮف ﻋﻠﯽ
و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ :..... ﻋﻠﯽ ... اﯾﻦ .... اﯾﻦ ﭼﮑﻤﻪ رو ﭘﺎت ﮐﻦ ... اﯾﻦ
..... ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎ ﻓﻘﻂ اﻧﺪازه ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ