ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﺯ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ

ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﺯ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺷﯿﺮﻩ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﻣﮑﯿﺪ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺩﻣﯿﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺐ ﺍﺯ ﺻﺪﺍﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﻦ
ﺳﭙﻨﺪﻭﺍﺭ ﺍﺯ ﺟﺎ ﻣﯽ ﭘﺮﯾﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﮔﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ ﺯ ﺩﺍﻣﺎﻧﺶ
ﺑﺮﻫﻨﻪ ﭘﺎ ﺯﭘﯿﻢ ﻣﯽ ﺩﻭﯾﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ
ﺑﻪ ﺩﺭﺩﻫﺎﯼ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺭﺳﯿﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺑﯿﻤﺎﺭﯾﻢ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﯼ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺻﺒﺎﺡ ﻧﻤﯽ ﺁﺭﻣﯿﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﺑﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﮐﺴﯿﮑﻪ ﻗﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯼ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻤﯿﺪ ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﭼﻮ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺖ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﺤﺒﺖ ﺷﻬﯿﺪ ، ﻣــــﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ