سناریو جونگکوک
وقتی همکارش قصد....
-------------------------------------------------
مهمونی وارد فاز خودش شده بود. نوشیدنیها توی دست همه بود و بحثهای کاری جای خودشون رو به خندههای بلند و شوخیهای مردونه داده بودن. من کنار جونگکوک روی مبل راحتی نشسته بودم، ولی هر بار که میخواستم از جام بلند شم تا برم یه نوشیدنی جدید بردارم، مینهو مثل سایه ظاهر میشد.
دقیقاً وقتی جونگکوک برای چند دقیقه برای صحبت با میزبان رفت توی آشپزخونه، مینهو فرصت رو غنیمت شمرد. با اون لیوانِ ویسـ*ـکیش توی دستش، تکیهش رو داد به لبهی میز درست روبروی من. زل زد به لبهای قرمزم و با صدای آروم و خشداری گفت:اینجا زیادی گرم نیست؟»
نگاهش طوری بود که انگار جز من و اون هیچکس دیگه توی این خونه نیست. گفتم: «ممنون، حالم خوبه.»
خندهی کوتاهی کرد و یه قدم نزدیکتر اومد. بوی عطر تندش کل فضای تنفسیم رو پر کرد: «جونگکوک آدمِ خیلی خوبیه، ولی شاید گاهی اوقات زیادی سرش شلوغ باشه و نتونه قدرِ چیزای ظریف و زیبایی مثل تو رو اونطوری که باید، درک کنه... مگه نه؟»
حرفش مستقیم به جونگکوک تیکه میانداخت. قلبم تند میزد، نه از ترس، بلکه از وقاحتِ این آدم. خواستم جواب دندونشکنی بهش بدم که یهو دستش رو آورد جلو و انگار که بخواد یه تار مو رو که افتاده بود رو صورتم بزنه کنار، با نوک انگشتش آروم پوست گردنم رو لمس کرد.
دقیقاً همون لحظه، صدای خندهی جونگکوک رو شنیدم که داشت برمیگشت. مینهو بدون اینکه دستپاچه بشه، لبخند موذیانهای زد و خیلی عادی عقب کشید. جونگکوک وقتی رسید، متوجهِ تغییرِ جو شد. نگاهش بین من و مینهو چرخید. اون نگاهِ سرد و برندهی جونگکوک رو خیلی خوب میشناختم؛ داشت به حالتِ چهرهی من و لبخندِ کنترلشدهی مینهو شک میکرد.
جونگکوک دستش رو گذاشت پشت کمرم و منو به خودش نزدیکتر کرد، طوری که بدنم کامل به سینهش چسبید. با لحنی که سعی میکرد دوستانه باشه ولی لبهی تیزش کاملاً حس میشد، به مینهو گفت: «چیزی شده مینهو؟ به نظر میاد آتِ من خیلی سرگرمت کرده!»
مینهو یه جرعه از نوشیدنیش رو خورد و با خونسردی گفت: «نه رفیق، فقط داشتم بهش میگفتم که چقدر لباسش بهش میاد. مراقبش باش، ممکنه خیلیها اینجا بخوان جای تو باشن.»
این دیگه فقط یه شوخی نبود؛ یه اعلان جنگ آشکار بود. دیدم که دستِ جونگکوک که پشت کمرم بود، ناخودآگاه سفت شد و بندِ انگشتاش سفید شد. اون فهمیده بود که مینهو داره بازی خطرناکی رو شروع میکنه...
جو خونه دیگه غیرقابلتحمل شده بود. اون «اعلان جنگِ» مینهو، مثل بنزین روی آتیش خشمِ جونگکوک ریخته شد. جونگکوک که تا اون لحظه سعی میکرد خونسردیش رو حفظ کنه، یهو لیوانش رو با شدت روی میز گذاشت؛ صدای تقِ بلندی که باعث شد همهی ۱۰ نفرِ حاضر توی سالن، ساکت بشن و نگاهها مستقیم بیفته روی ما.
.
.
.
.
.
.
-------------------------------------------------
مهمونی وارد فاز خودش شده بود. نوشیدنیها توی دست همه بود و بحثهای کاری جای خودشون رو به خندههای بلند و شوخیهای مردونه داده بودن. من کنار جونگکوک روی مبل راحتی نشسته بودم، ولی هر بار که میخواستم از جام بلند شم تا برم یه نوشیدنی جدید بردارم، مینهو مثل سایه ظاهر میشد.
دقیقاً وقتی جونگکوک برای چند دقیقه برای صحبت با میزبان رفت توی آشپزخونه، مینهو فرصت رو غنیمت شمرد. با اون لیوانِ ویسـ*ـکیش توی دستش، تکیهش رو داد به لبهی میز درست روبروی من. زل زد به لبهای قرمزم و با صدای آروم و خشداری گفت:اینجا زیادی گرم نیست؟»
نگاهش طوری بود که انگار جز من و اون هیچکس دیگه توی این خونه نیست. گفتم: «ممنون، حالم خوبه.»
خندهی کوتاهی کرد و یه قدم نزدیکتر اومد. بوی عطر تندش کل فضای تنفسیم رو پر کرد: «جونگکوک آدمِ خیلی خوبیه، ولی شاید گاهی اوقات زیادی سرش شلوغ باشه و نتونه قدرِ چیزای ظریف و زیبایی مثل تو رو اونطوری که باید، درک کنه... مگه نه؟»
حرفش مستقیم به جونگکوک تیکه میانداخت. قلبم تند میزد، نه از ترس، بلکه از وقاحتِ این آدم. خواستم جواب دندونشکنی بهش بدم که یهو دستش رو آورد جلو و انگار که بخواد یه تار مو رو که افتاده بود رو صورتم بزنه کنار، با نوک انگشتش آروم پوست گردنم رو لمس کرد.
دقیقاً همون لحظه، صدای خندهی جونگکوک رو شنیدم که داشت برمیگشت. مینهو بدون اینکه دستپاچه بشه، لبخند موذیانهای زد و خیلی عادی عقب کشید. جونگکوک وقتی رسید، متوجهِ تغییرِ جو شد. نگاهش بین من و مینهو چرخید. اون نگاهِ سرد و برندهی جونگکوک رو خیلی خوب میشناختم؛ داشت به حالتِ چهرهی من و لبخندِ کنترلشدهی مینهو شک میکرد.
جونگکوک دستش رو گذاشت پشت کمرم و منو به خودش نزدیکتر کرد، طوری که بدنم کامل به سینهش چسبید. با لحنی که سعی میکرد دوستانه باشه ولی لبهی تیزش کاملاً حس میشد، به مینهو گفت: «چیزی شده مینهو؟ به نظر میاد آتِ من خیلی سرگرمت کرده!»
مینهو یه جرعه از نوشیدنیش رو خورد و با خونسردی گفت: «نه رفیق، فقط داشتم بهش میگفتم که چقدر لباسش بهش میاد. مراقبش باش، ممکنه خیلیها اینجا بخوان جای تو باشن.»
این دیگه فقط یه شوخی نبود؛ یه اعلان جنگ آشکار بود. دیدم که دستِ جونگکوک که پشت کمرم بود، ناخودآگاه سفت شد و بندِ انگشتاش سفید شد. اون فهمیده بود که مینهو داره بازی خطرناکی رو شروع میکنه...
جو خونه دیگه غیرقابلتحمل شده بود. اون «اعلان جنگِ» مینهو، مثل بنزین روی آتیش خشمِ جونگکوک ریخته شد. جونگکوک که تا اون لحظه سعی میکرد خونسردیش رو حفظ کنه، یهو لیوانش رو با شدت روی میز گذاشت؛ صدای تقِ بلندی که باعث شد همهی ۱۰ نفرِ حاضر توی سالن، ساکت بشن و نگاهها مستقیم بیفته روی ما.
.
.
.
.
.
.
- ۴۱.۷k
- ۲۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط