ﻫﻤﭽﻮ ﮔﯿﺴﻮﯼ ﮐﻤﻨﺪ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺮ ﺑﺎﺩﻡ ﺑﺪﻩ

ﻫﻤﭽﻮ ﮔﯿﺴﻮﯼ ﮐﻤﻨﺪ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺮ ﺑﺎﺩﻡ ﺑﺪﻩ
ﯾﺎ ﻣﺮﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻦ ﯾﺎ ﺍﺫﻥ ﻓﺮﯾﺎﺩﻡ ﺑﺪﻩ
ﯾﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺒﻮﻟﻢ ﮐﻦ ﮐﻪ ﮔﺮﺩﻡ ﻋﺎﺷﻘﺖ
ﯾﺎ ﺑﯿﺎ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﺳﻢِ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﯾﺎﺩﻡ ﺑﺪﻩ
ﯾﺎ ﺟﻨﻮﻧﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﻝِ ﻣﺠﻨﻮﻧﻢ ﺑﺪﻩ
ﯾﺎ ﮐﻪ ﺷﻮﻗﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻓﺮﻫﺎﺩﻡ ﺑﺪﻩ
ﯾﺎ ﺩﻟﯽ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﯿﺮ ﻭ ﻣﺒﺘﻼ
ﯾﺎ ﺩﻟﯽ ﻓﺎﺭﻍ ﺯ ﻫﺴﺘﯽ ، ﺭﻭﺡ ﺁﺯﺍﺩﻡ ﺑﺪﻩ
ﯾﺎ ﻣﺪﻩ ﺍﺫﻥ ﺳﻠﻮﮎ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻟﮏ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﯾﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻃﯽّ ﺍﯾﻦ ﺭﻩ ﺗﻮﺷﻪ ﻭ ﺯﺍﺩﻡ ﺑﺪﻩ
ﯾﺎ ﭘﺮ ﻭ ﺑﺎﻝ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﺗﺎ ﭘﺮ ﺯﻧﻢ
ﯾﺎ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﺗﯿﻎ ﺻﯿّﺎﺩﻡ ﺑﺪﻩ
ﯾﺎ ﻣﮑﻦ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻋﺸﻘﻢ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺗﮑﻔﯿﺮﺕ ﺷﻮﻡ
ﯾﺎ ﺑﻪ ﺳﯿﺮ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﯼ، ﺣﮑﻢ ﺍﺭﺷﺎﺩﻡ ﺑﺪﻩ
ﯾﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻏﺼّﻪ ﯼ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺑﮑﺶ
ﯾﺎ ﺑﻪ ﺩﯾﺪﺍﺭﺕ ﺗﺴﻠّﯽ ﻗﻠﺐ ﻧﺎﺷﺎﺩﻡ ﺑﺪﻩ
ﺳﻮﺧﺘﻢ ، ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ ، ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻢ ، ﺩﻟﺪﺍﺩﮔﯽ
ﺣﺎﻟﯿﺎ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻡ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ، ﺑﺮ ﺑﺎﺩﻡ ﺑﺪﻩ