إِنَّ الإِنْسانَ لَفِی خُسْرٍ * إِلاَّ الَّذِینَ آمَنُوا

إِنَّ الإِنْسانَ لَفِی خُسْرٍ * إِلاَّ الَّذِینَ آمَنُوا
در تمامی دوره ها انسان در خسارت است مگر آنهایی که به هدفی و به عشقی رسیده اند و به آن سو گرویده اند. انسان مادامی که هدفی ندارد آهسته آهسته راه می رود و می لنگد و حتی می نشیند و می پوسد، اما هنگامی که کاری پیدا کرد حتی تا حد توالت رفتن و به مستراح رسیدن، آن وقت سرعت می گیرد و می شتابد و از تمام امکاناتش بهره می گیرد.
هدف ها و گرایش ها ، ما را از رکود و احتکار نجات می دهند ، اما این کافی نیست، چون پس از احتکار ، جهنم اسراف در سر راه است.
هر هدفی تا اندازه ای استعداد ما را به کار می کشد و سرمایه های ما را بارور می کند ، باید در انتخاب هدف سنجید و اندیشید تا هدفی بیابیم که تمام استعداد های ما را بارور کند و تمام نیروهای نهفته و پاهای پنهان ما را بیرون بکشد.
انسان به خاطر معشوق می دود، هر چقدر معشوق عظیم تر و ارزنده تر باشد ناچار حرکت و کوشش اش و در نتیجه سود او زیادتر خواهد شد. باید در انتخاب هدف سنجید که به سوی چه کسی رو بیاوریم، به سمت چه هدفی بگرویم و به چه مقصدی مؤمن شویم. ایمان یعنی گرایش، گرایش به سوی چی؟ آیا به سوی کسی و چیزی که کمتر از ماست یا عالی تر از ماست؟
استاد علی صفایی حائری(کتاب رشد)