نوع بشر: موعظه. چرا؟ برای چه؟

یک فیزیولوژیست دقیقا هیچ جای شکی باقی نمی گذارد هنگامی که کوچکترین اندامی در بدن جاندار حتی ذره ای هم درباره انجام حفاظت از خودش، درباره بازیابی قدرت و برای "خودپرستی" خودش کوتاهی کند، کل جاندار به سمت انحطاط می رود.
زبان شناسی که خواستار قطع و جدا کردن قسمت فاسد است، می خواهد خودش را از آن جدا کند، ترحم برای قسمت فاسد به سختی ممکن است به ذهن او خطور کند.
اما واعظ دقیقا آرزو دارد که کل بدنه بشریت فاسد شود؛ بنابراین از قسمت های فاسد آن نگهداری می کند و به این قیمت بر آن حکومت می کند...
هنگامی که جنبه جدی بودن موضوع از هر پرسشی در ارتباط با نگهداری از خود، تقویت نیروی بدنی، یعنی تقویت حیات کنار گذاشته شود، وقتی انسان یک ایده آل را در حالت ابتلا به کم خونی برای خود بسازد، وقتی "رستگاری روح" با استفاده از مفاهیم بدنی ساخته شود، آیا چه چیزی می تواند باشد غیر از یک دستورالعمل برای انحطاط؟
از دست دادن تمرکز اصلی، مقاومت در برابر غریزه های طبیعی و در یک کلمه "عدم خودپرستی" معنای اخلاقیات تا امروز این بوده است...