🌺شعر مولوی در باره امام علی(ع)....🌺
🌺شعر مولوی در باره امام علی(ع)....🌺
امیرمومنان علی(ع) گفتار و کردارش برای شیعیان او اسوهی انسان و انسانیت است. ابعاد شخصیتی او؛ از مهربانیاش گرفته تا شجاعت و مردانگی، همواره الهامبخش روح و جان ایرانیان بوده است و شاعران و عرفا نیز از این قاعده، مستثنی نبودهاند، آنچنانکه هر کدام سرودههایی در وصف امام اول شیعیان داشتهاند.
مولانا؛ جلالالدین محمد بلخی
یکی از مشهورترین سرودههای مولوی، مثنوی بلندی است که یکی از مبارزات امیرالمومنین را روایت میکند؛ مبارزهای که با خدو انداختن فرد کافر، برخورد تأملبرانگیز و درسآموز حضرت علی (ع) را در پی دارد؛
از علی آموز اخلاص عمل/ شیر حق رادان مطهر از دغل
در غزا بر پهلوانی دست یافت/ زود شمشیری بر آورد و شتافت
او خدو انداخت در روی علی/ افتخار هر نبی و هر وَلی
آن خدو زد بر رخی که روی ماه/ سجده آرد پیش او در سجدهگاه
در زمان انداخت شمشیر آن علی/ کرد او اندر غزااش کاهلی
گشت حیران آن مبارز زین عمل/ وز نمودن عفو و رحمت بیمحل
گفت بر من تیغ تیز افراشتی/ از چه افکندی مرا بگذاشتی
....
گفت من تیغ از پی حق میزنم/ بندهی حقم نه مامور تنم
شیر حقم نیستم شیر هوا/ فعل من بر دین من باشد گوا
ما رمیت اذ رمیتم در حراب/ من چو تیغم وان زننده آفتاب
رخت خود را من ز ره بر داشتم/ غیر حق را من عدم انگاشتم
سایهایام کدخداام آفتاب/ حاجبم من نیستم او را حجاب
من چو تیغم پر گهرهای وصال/ زنده گردانم نه کشته در قتال
خون نپوشد گوهر تیغ مرا/ باد از جا کی برد میغ مرا
امیرمومنان علی(ع) گفتار و کردارش برای شیعیان او اسوهی انسان و انسانیت است. ابعاد شخصیتی او؛ از مهربانیاش گرفته تا شجاعت و مردانگی، همواره الهامبخش روح و جان ایرانیان بوده است و شاعران و عرفا نیز از این قاعده، مستثنی نبودهاند، آنچنانکه هر کدام سرودههایی در وصف امام اول شیعیان داشتهاند.
مولانا؛ جلالالدین محمد بلخی
یکی از مشهورترین سرودههای مولوی، مثنوی بلندی است که یکی از مبارزات امیرالمومنین را روایت میکند؛ مبارزهای که با خدو انداختن فرد کافر، برخورد تأملبرانگیز و درسآموز حضرت علی (ع) را در پی دارد؛
از علی آموز اخلاص عمل/ شیر حق رادان مطهر از دغل
در غزا بر پهلوانی دست یافت/ زود شمشیری بر آورد و شتافت
او خدو انداخت در روی علی/ افتخار هر نبی و هر وَلی
آن خدو زد بر رخی که روی ماه/ سجده آرد پیش او در سجدهگاه
در زمان انداخت شمشیر آن علی/ کرد او اندر غزااش کاهلی
گشت حیران آن مبارز زین عمل/ وز نمودن عفو و رحمت بیمحل
گفت بر من تیغ تیز افراشتی/ از چه افکندی مرا بگذاشتی
....
گفت من تیغ از پی حق میزنم/ بندهی حقم نه مامور تنم
شیر حقم نیستم شیر هوا/ فعل من بر دین من باشد گوا
ما رمیت اذ رمیتم در حراب/ من چو تیغم وان زننده آفتاب
رخت خود را من ز ره بر داشتم/ غیر حق را من عدم انگاشتم
سایهایام کدخداام آفتاب/ حاجبم من نیستم او را حجاب
من چو تیغم پر گهرهای وصال/ زنده گردانم نه کشته در قتال
خون نپوشد گوهر تیغ مرا/ باد از جا کی برد میغ مرا
- ۲.۷k
- ۰۴ بهمن ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط