وَ عَنْهُ علیه السلام :

وَ عَنْهُ علیه السلام :
وَجَعَلَ بَیْنَهُمْ وَبَیْنَ إخْوانِهِمْ وَ بَنی عَمِّهِمْ وَ الْأدنینَ فَالْأدْنینَ مِنْ ذَوِی أرْحامِهِمْ فُرْقْاناً بَیِّناً یُعْرَفُ بِهِ الْحُجَّةَ مِنَ المْحَجُوج، وَالاْءمامَ مِنَ الْمَأْمُومِ، بِأنْ عَصَمَهُمْ مِنَ الذُّنُوبِ وَبَرَأهُمْ مِنَ الْعیُوبِ وَطَهَّرَهُمْ مِنَ الدَّنَسِ وَ نزَّهَهُمْ مِنَ الْلَّبْسِ وَ جَعَلَهُمْ خُزّانَ عِلْمِهٍ، وَ مُسْتَوْدَعَ حِکْمَتِهِ، وَ مَوْضِعَ سِرِّهِ وَ أیَدَّهُمْ بِالدَّلائلِ، وَ لَوْلا ذلِکَ لَکانَ النّاسُ سَواءً وَ لاَءدَّعی أمْرَاللّه ِ عَزَّوَجَلَّ کُلُ اَحَدٍ وَلَما عُرِفَ الحقُّ مِنَ الْباطِلِ وَ لاَ الْعالِمُ مِنَ الْجاهِلِ.
بحارالانوار 53: 194.
از حضرت مهدی علیه السلام نقل شده که فرمود:
و میان آن امامان و برادرانشان و پسر عموها و خویشان نزدیک آنان تفاوت آشکاری قرار داد تا حجّت خدا از مردم عادی شناخته شود و امام و مأموم از یکدیگر مشخصّ گردد. از این رو آنان را از گناهان و لغزشها و اشتباهات و پلیدیها و عیبها مصون و معصوم قرار داد و آنان را خزینه های علم و حکمت و جایگاه اسرار خود قرار داد و آنان را با دلایل و برهان تأیید کرد و اگر چنین نمی کرد همه مردم برابر بودند و هر کس ادعای رهبری و امامت می کرد و حق و باطل و عالم و نادان تشخیص داده نمی شد.