بهتزین روز زندگی من☕🎶✨!-
من همیشه قبل از خواب تمام روزهای زندگیام را روی ترازوی دلم میگذارم؛ و منتظر هستم که اتفاق های یک روز کفهی ترازو را تکانی دهد و صفت برترین روز زندگی را از آن خودش کند. روزهای بسیاری در کفهی ترازو است که اگر اتفاق خوبی در آن باشد و پتانسیل آن را داشته باشد که کفی ترازو را تکان می دهد ولی روز دیگر این پتانسیل را از او میگیرد از آن خود میکند و در نتیجه هیچ کدام آن صفت برترین را نمی گیرند. حالا آنقدر که شلوغش می کنم، اتفاقهای بزرگ و غافلگیرکنندهای در زندگی من نیوفتاده است! بهترین روزهای من وابسته به دورانی است که با چند عدد بسته چیپس و دوستانم، بی فکر و سرمست کوچه و خیابان را متر میکردیم. و یا دست در دست یکدیگر پاساژهای لباس را پشت سر میگذاشتیم و همدیگر را در لباسهای نه چندان زیبا تصور میکردیم که در آخر، هیچکدام را حتی از نزدیک نمیدیدیم.
یا روزهایی که با چندتا کاغد رنگی و قیچیای که به دست داشتم برای تولد پدرم برنامهریزی میکردم. هرچند آنطور که در انتظارم بود پیش نرفت! ولی لبخند پدرم در آن روز؛ پتانسیل کفهی دیگر ترازو را از آن خودش کرد!
یا روز تولدم پارسالم که حتی با وجود خبر داشتن از سوپرایز دوستانم بازهم خودم رو نفهمیدن زدم چون میخواستم که به طوری غافلگیر شده باشم. سفر شمالی که چند سال پیش رفته بودیم، اولین حقوق نه چندان زیادی که از نوشتن چند خط بیاساس گرفته بودم، اولین باری که براش رو در ظرف رنگ فرو کردم، نیمکت نارنجی مدرسهی سابقمان، پیاده روی ساعت سه صبح، تماشای طلوع و غروب آفتاب، اولین کتابی که خودم خریدم، خواندن گتابهای آنی شرلی و بابالنگ دراز و اثرهای شکسپیر نظیر رومئو و ژولیت! حتی الان که دارم این چیز ها را مینویسم؛ بازهم تفاوت زیادی با رزوهای دیگر ندارند به جز در یک مورد! آن هم حال خوشی است که اندک در این روزها تجربه میکنم! آن آرامش خاطری است که روحم را به یغما میبرد.
یک لحظه صبر کنید! فکر کنم بهترین روز زندگیام را یافتم! چقدر ناگهانی؛ فکر میکنم بهترین روز زندگی من، روزی است که خودم، حال خودم رو خوب کنم، خودم از خواب بیدار شوم، و تصمیم بگیرم که امروز بهترین روز زندگی من باشد و عملیش هم کنم.
فردایش هم همینطور، آن قدر "بهترین روز زندگی" را بسازم، که دیگر حالم بد نباشد...
یا روزهایی که با چندتا کاغد رنگی و قیچیای که به دست داشتم برای تولد پدرم برنامهریزی میکردم. هرچند آنطور که در انتظارم بود پیش نرفت! ولی لبخند پدرم در آن روز؛ پتانسیل کفهی دیگر ترازو را از آن خودش کرد!
یا روز تولدم پارسالم که حتی با وجود خبر داشتن از سوپرایز دوستانم بازهم خودم رو نفهمیدن زدم چون میخواستم که به طوری غافلگیر شده باشم. سفر شمالی که چند سال پیش رفته بودیم، اولین حقوق نه چندان زیادی که از نوشتن چند خط بیاساس گرفته بودم، اولین باری که براش رو در ظرف رنگ فرو کردم، نیمکت نارنجی مدرسهی سابقمان، پیاده روی ساعت سه صبح، تماشای طلوع و غروب آفتاب، اولین کتابی که خودم خریدم، خواندن گتابهای آنی شرلی و بابالنگ دراز و اثرهای شکسپیر نظیر رومئو و ژولیت! حتی الان که دارم این چیز ها را مینویسم؛ بازهم تفاوت زیادی با رزوهای دیگر ندارند به جز در یک مورد! آن هم حال خوشی است که اندک در این روزها تجربه میکنم! آن آرامش خاطری است که روحم را به یغما میبرد.
یک لحظه صبر کنید! فکر کنم بهترین روز زندگیام را یافتم! چقدر ناگهانی؛ فکر میکنم بهترین روز زندگی من، روزی است که خودم، حال خودم رو خوب کنم، خودم از خواب بیدار شوم، و تصمیم بگیرم که امروز بهترین روز زندگی من باشد و عملیش هم کنم.
فردایش هم همینطور، آن قدر "بهترین روز زندگی" را بسازم، که دیگر حالم بد نباشد...
- ۷۴۰
- ۲۰ دی ۱۴۰۰
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط