«هشیار کسی باید، کَز عشق بپرهیزد وین طبع که من دارم با عق

«هشیار کسی باید، کَز عشق بپرهیزد وین طبع که من دارم با عقل نیامیزد/ آن کس که دلی دارد آراسته‌ی معنی گر هر دو جهان باشد، در پای یکی ریزد/ گر سیلِ عِقاب آید، شوریده نَیَندیشد ور تیرِ بَلا بارَد، دیوانه نپرهیزد/ آخر نه منم تنها در بادیه‌ی سودا عشقِ لبِ شیرینت بس شور برانگیزد/ بی‌بخت چه فَن سازم تا برخورم از وصلت؟ بی‌مایه زبون باشد هر چند که بِستیزد/ فضلست اَگَرَم خوانی، عدلست اگرم رانی قدر تو نداند آن، کز زجرِ تو بُگریزد/ تا دل به تو پیوستم راه همه دربستم جایی که تو بنشینی بس فتنه که برخیزد/ سعدی نظر از رویت کوته نکند هرگز ور روی بگردانی، در دامنت آویزد!/