.

.
تو رسیدی که یکی شاعری اش گل بکند !
چشمه ای خشک از این معجزه قل قل بکند

فوران کردن من هیچ، دماوند هم آه
روبروی تو بعید است تحمل بکند !

باش در هیات آیینه و بگذار جهان
روزی از دیدن تصویر خودش هُل بکند

اخم هایت خفه ام می کند ای کاش یکی
گره ی بین دو ابروی تو را شل بکند …

آبشاری ست نماد منِ افتاده، که عشق
عظمت می دهدش هرچه تنزل بکند !

خوبی اندازه ی انبوه بدی های زمان
که زمین در خودش احساس تعادل بکند …



جواد_منفرد