**سوار سوز پوش**

**سوار سوز پوش**

سوارِ سوز پوشِ ایلِ باور
درختِ باورم ترزهس و نومی
بنه ی ناری که بوم وازنده بیدش
تغرس مرگ وش بارهس و نومی


تغرس مرگ باغَ دایه دم تش
کسی نیسی یه کپ او وش بریزه
گل نرگس که بندیرت نشهسه
وری تاوه ی ستم داره ایبریزه


ستم شوخین زه وُ غارت که ایله
نویسا، یه کماچی زر بهونی
وه دادم نیرسی ای داد بیداد
گله ی دل گرگی وابی کو چپونی


دزی وُ دوز و غارت مالُ پر کِ
درو وُ درد، سر جَی دین وریسا
کموتر بالش اشکهس و تهی مرد
من ای باغل یه باهنده ی نویسا


نویسا روز خش سی نسل آدم
سفید وابییه ری قابیل تیمو
خدا وُ پیر و پیغمبر، بگم چه
غزون وابییه باور بو وُ دیمو


بیو بارونِ باور دشتَ تر کن
تیه ی باوینه کور وابی وه تشنه ی
شلو وابییه هرچی چشمه وُ رو
تهی مرد و کموتر روزِ خش نی


امیدِ ایلِ باو ر مرده یِ مو
بیو تا گل کنه پیوارِ بختم
بیو تا زیرِ سایه ی ذوالفقارت
دوباره سایه بندازه درختم


بیو تا بَی تش و برقِ تیی تو
تیی گل بشکفه، شونم بجوشه
کنارِ سر دو رهیه دل مو ، تا کی
قبی بندیر سر دردِش بپوشه


بیو جون جدت سرسا مکن ده
پکهسم بسکه پییم ره وُ رونَ
گرونه دردِ بی درمونِ تهنی
بیو درمون کن ایدردِ گرونَ


همه دلتنگت ویبن روز جمعه
مو دلتنگِ تونم هر شو وَ هر رو
دلت ار سی مونه کافر نسخته!
درا شیعه ی علی نَ زر سراکو*