من که محکوم به شعرم ، تو ولی آزادی،

من که محکوم به شعرم ، تو ولی آزادی،
بغض در بغض سکوتم ، تو ولی فریادی،
سقف ویران شده ام ، پنجره ای پوسیده،
واژه در واژه خرابم ، تو ولی آبادی،
گرچه هر بی کس و کاری شده والی اما،
اصل و فرعی که ندارد ، تو ولی بنیادی،
جرعه ای آب بده ، حنجره ام خشکیده،
گرچه یک بوته ی خارم ، تو ولی شمشادی،
شیشه ای میشکند ، گوش بکن ... میشنوی ؟
جنسِ احساس ، لطیف و ... تو ولی فولادی !
غیر تو راه نمانده به تو بر می گردم،
گیرِ این خاک و زمینم ، تو ولی در بادی،
به کجا می بری ام ، جاده ای پیدا نیست،
قصد آزار ندارم ، تو ولی بیدادی ..!

من که محکوم به شعرم ، تو ولی آزادی،