نقد فیلم پدر، مادر، خواهر و برادر

پدر، مادر، خواهر و برادر ساخته‌ی جیم جارموش فیلمی حاصل از فروپاشیِ نظامِ جمعی در نظمِ خانواده‌های غربی است. این اثرِ اِپیزودیک که در سِت کردن رنگ لباس، به افتخار کسی، با نوشیدنیِ غیرِ الکلی، آشامیدن، شخصیت‌سازی‌های فردی و اتکا به فردیت در عاملین یک خانواده و... هم‌جهت است، نتوانسته در سکوت‌های خاصِّ آقای کارگردان تجربه‌ی شگفت‌انگیزی در بیننده ایجاد کند که باعث شود او میلِ به کشف و شهود بیابد. جیم جارموش پس از «مرد مرده» که با بازیِ تحسین برانگیزِ جانی دِپ همراه شد، دیگر حرفی برای زدن ندارد و غافل‌گیریِ در پایانِ فیلمِ اپیزودیک‌اش هم تأثیری بر جزئیاتِ حاصل از آن نخواهد گذاشت. در واقع این فیلم‌ساز هرگز ادبیات و لحنِ سینمایی‌اش سلیقه‌ی من نبوده چرا که باور دارم سینما را نه برای داستان که برای برانگیختنِ بیننده به وسلیه‌ی جنبه‌ی رسانه‌ای‌اش برگزیده. اگر «قهوه و سیگار» این کارگردان را دیده‌اید بهتر است این فیلم را انتخاب نکنید برای این فکت که فیلم با تظاهر به پُست‌مُدرن بودن می‌خواهد اَدای دیوید لینچ را در «داستان استریت» درآورد. مؤلف پلاکاردی در دست دارد و روی آن تصویرِ ساده‌ای کشیده که می‌تواند‌ رولکسِ تقلبی را به جای اصل بفروشد. این تقلب بزرگ اسم‌اش سینما نیست بلکه همان‌کاری است که ساعت‌فروش‌های دوره‌گرد حاضراند به خریدارِ چانه‌زن تا 70 درصد هم تخفیف دهند و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26108
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.
https://aparat.com/v/dun53r9
✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی