نمیدانم چرا وقتی کسی را دوست داریم

نمیدانم چرا وقتی کسی را دوست داریم
فکر میکند که دیگر او بهترین آدمی ست که در دنیا وجود دارد،
یا اینکه بهترین آدمی ست که کنارمان است و میشود دوستش داشت
نمیدانم چرا
آدم ها وقتی دوستت دارم میشنوند غرور برشان میدارد
میدانم دوست داشته شدن حسِ خوبی ست اما با غرور سنخیتی ندارد اصلا!
برعکس نیاز به عشق و محبت دارد
نیاز به دو طرفه بودنش دارد!
آدم ها میخواهند تا کجا حسِ های خوبشان را نادیده بگیرند و تا کجا به روی خودشان نیاورند نمی دانم!
تا کجا میخواهند دوست داشتن را پنهان کنند و تا به کجا پنهانی عشق بورزند و در خیالِ هم دیگر رویاپردازی کنند،
و دلِ شان بشکند بخاطره گفتنِ جمله ی زیبای "دوستت دارم" این را هم نمیدانم!
ولی من دلم به حالِ آن آدمی میگیرد که جواب دوست داشتنش میشود "مرسی"
میشود "لطف داری"
میشود"خودت خواستی"
میشود غرور و خودخواهی...
هیچکس تا به حال با غرور به جایی نرسیده و حاصلی نداشته جز حسرت خوردن...

ما دنیایمان به قدر کافی قربانی میدهد!
دیگر کاری نکنید "دوست داشتن" هم قربانی بدهد ...