ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻻﺕ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻻﺕ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﯽ ﺭﺳﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ، ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﻭﯾﻢ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺩﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﭼﺎﯼ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻡ ﺑﺮﺍﯾﺖ ، ﺗﻮﯼ ﻓﻨﺠﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯼ ﻭَ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ ﮐﻪ : ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ؟
ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻡ ﮐﻪ : " ﺧـــــﯿﻠﯽ " ... ﮔﺮﭼﻪ ... ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ !
ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﮔﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
ﯾﺎﺱ ﻭ ﻣﺮﯾﻢ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻡ ﺗﻮﯼ ﮔﻠﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺩﻭﺯﻡ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺖ ، ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺁﯾﺎ ﮐﻤﯽ
ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﯼ ﺑﯿﻦ ﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ؟
ﻭﻗﺖِ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ : ﻧﺮﻭ ...
ﭘﺸﺖ ﭘﺎﯾﺖ ﺍﺷﮏ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﺕ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ﺑﺎ ﯾﺎﺩ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ