سلام.

سلام.
من ری‌ناام و اول از همه، خوشحالم که باز دارم این‌جا صحبت کنم. درواقع متاسفم. نمی‌دونم. اما فکر می‌کنم خوشحال باشم.
به هر حال، حالا من بهترین روز زندگیم رو دارم تموم‌ می‌کنم و شونزه ساله هستم. نمی‌دونم. شاید هم هیفده یا پونزده اما چه اهمیتی دارد؟
کنار تمام انسان‌هایی‌ که توی این دنیای بی‌ سر و ته دوستشون دارم با عجیب‌ترین سال زندگیم خداحافظی کردم. و دارم با تمام بی‌حوصلگی‌ها و سردرگمی‌هام یه ساله دیگه رو شروع می‌کنم.
سرم پره از حرف‌هایی‌ که باید بزنم اما نمی‌تونم هیچ چیز بنویسم.
من ریحاانه‌م؛ پر از زشتی و نواقص و تضاد. اما با همه‌ی این‌ها انسان‌هایی هستن که دوستم دارن.
گاهی فکر می‌کنم واقعاً من لیاقت این انسان‌ها رو ندارم، وقتی داشتم بطریه خاطره‌ها رو می‌خوندم، تقریباً یک سومه بطری در رابطه با اینجا بود و پتانسیل پر کردن بطری با اشک رو داشتم. یا همین الان که داشتم کامنتای یه پست واقعاً ارزشمند رو می‌خوندم. و بلا بلا بلا بلا ..
به هر حال خیلی خیلی خوشحالم اما انگار نیستم، نه هستم، خوشحال‌ترین آدم دنیا هستم. از همه‌ی شما ممنونم.
دوستتون هم دارم و تولدم مبارک و خداحافظ.
و امیدوارم این خداحافظ آخرین خداحافظی باشه که می‌گم و دیگه چیزی به اسم ویسگون رو توی گوشیم پیدا نکنم.
و قصد دارم که قبل از باز شدن هر بحثی از اینجا برم، آماا
اگر به من نیاز داشتید، تا چند روزی شاید هم فقط تا همین امشب اینجا باشم: ( T.me/reynea )
صرفاً جهت فراموش نشدنم.
راستی، به صبا هم از طرف من تولدشون رو پساپس تبریک عرض نمایید. (آی‌دی‌ت رو ندارم. اصلاً هم تیکه نبود.)
و خداحافظ.
پ.ن: عکس رو از تویه فیلم درآوردم، چرا طنز و کاریکاتور؟ :"