نمی‌دونم هنوز منو یادتون هست یا نه. نمی‌دونم اسمی ازم بین

نمی‌دونم هنوز منو یادتون هست یا نه. نمی‌دونم اسمی ازم بین حرف‌هاتون مونده یا نه، یا شاید حتی دیگه شنیدن اسمم هم براتون فرقی نداشته باشه.
چند سال گذشت و من توی این چند سال خیلی چیزها رو از دست دادم؛ از جمله آدم‌هایی که یه زمانی باهاشون از پشت یه صفحه، واقعی‌ترین لحظه‌های زندگیم رو می‌ساختم.
اون روزها فکر می‌کردم دارم برای عشق می‌جنگم، فکر می‌کردم برای نگه داشتن یه نفر باید از خیلی چیزها بگذرم. حتی از شما... از آدم‌هایی که بدون هیچ چشم‌داشتی کنارم بودین. کم‌کم فاصله گرفتم، جواب پیام‌هاتون رو ندادم، نبودنم رو عادی کردم و آخرش جوری رفتم که انگار هیچ‌وقت بخشی از جمع‌تون نبودم.
اون موقع نمی‌فهمیدم دارم چی کار می‌کنم. توی رابطه‌ای گیر افتاده بودم که نه‌تنها خودم رو ازم گرفت، بلکه باعث شد آدم‌هایی رو هم از دست بدم که شاید هیچ‌وقت شبیهشون رو پیدا نکنم.
حالا که به عقب نگاه می‌کنم، می‌فهمم چقدر اشتباه کردم. کاش اون روزها می‌فهمیدم هیچ‌کس نباید برای نگه داشتن یه نفر، تمام آدم‌های خوب زندگیش رو کنار بذاره.

نمی‌نویسم که برگردین، نه حتی برای اینکه منو ببخشین. می‌دونم شاید دیگه جایی توی زندگی‌تون نداشته باشم و حق هم دارین. فقط دلم می‌خواست بدونین که من، بعد از این همه مدت، تازه فهمیدم چه آدم‌هایی رو از دست دادم.
هنوز گاهی دلم برای خنده‌هامون، حرف‌های بی‌سر و ته‌مون، شب‌بیداری‌هامون و حتی بحث‌های کوچیکمون تنگ می‌شه.
شاید هیچ‌وقت این نوشته به دستتون نرسه، شاید هم بخونین و از کنارش بی‌تفاوت رد بشین.
اما من هنوز یه گوشه از ذهنم، اون روزها رو نگه داشتم.
شاید یه روزی، یه جایی، اتفاقی دوباره دیدمتون...
و اگه اون روز رسید، امیدوارم بتونم بدون هیچ بهونه‌ای فقط بگم:
«ببخشید که یه روزی بودنتون رو ساده گرفتم. دلم برای همتون تنگ شده.دوستون دارم. شایان.»