ﺷﺐ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕِ ﺁﯾﻨﻪ ﺁﺷﻮﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﺷﺐ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕِ ﺁﯾﻨﻪ ﺁﺷﻮﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺣﺎﻟﻢ ﺑﺪ ﺍﺳﺖ، ﺣﺎﻝِ ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
 
ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺗﻮ ﮔﻠﻮﯼ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﺎﺷﻮﺭ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ ﺑﻪ ﻟﺒﻢ ﻃﺮﺡِ ﺧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
 
ﻣﻦ ﺑُﻬﺖِ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺍﺑﺮﯼِ ﯾﮏ ﺁﻩ ﻣﻤﺘﺪﻡ
ﺩﺭ ﺩﺭّﻩ ﯼ ﻋﻤﯿﻖِ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻣﺮﺩّﺩﻡ!
 
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻟﺒﻢ ﻗﺎﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺭﺳﻢِ ﻗﺪﯾﻢِ ﺁﯾﻨﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
 
ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﻟﺒﺎﻥِ ﺷﯿﺮﯼ ﺗﻮ ﺁﺏ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺭَﺩ
ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﺮ ﺗﻦِ ﺗﻮ ﺗﺎﺏ ﻣﯽ ﺧﻮﺭَﺩ!
 
ﻋﺎﻟَﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥِ ﺗﻮ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺷﺐ ﭘﯿﺶِ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ….!