ﺗﻮﯼ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﯼ ﻏﻢ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺗﻮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﺗﻮﯼ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﯼ ﻏﻢ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺗﻮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺧﻠﻮﺕ ﺁﻳﻴﻨﻪ ﻭﺍﺭﻡ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﯼ ﺑﺮ ﺳﺮﻡ ﺩﺳﺖ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻣﯽ ﮐﺸﯽ
ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﺍﺭ ﺁﻣﺪ ﺳﺮﻡ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺣﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺍﺯ ﺩﻟﻢ ﺭﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ ﭼﺮﺍ ؟
ﺩﻝ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﻃﺮﺡ ﻣﻌﻤﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺩﺭ ﺯﻻﻝ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺷﻔﺎﻑ ﺷﺒﻨﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ
ﺍﺩﻋﺎﯼ ﻗﻄﺮﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻭﺯﻥ ﺩﺭﻳﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻳﯽ ﻭﻗﻒ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ