سوخت جت چیست3
سوختهای JP-4 و JP-5 ، تحت پوشش MIL-DTL-5624 و مطابق با مشخصات انگلیسی DEF STAN 91-86 AVCAT / FSII (2452 DERD سابق) ، برای استفاده در موتورهای توربین هواپیما در نظر گرفته شده اند. این سوخت ها به مواد افزودنی بی نظیری نیاز دارند که برای هواپیماهای نظامی و سیستم های سوخت موتور لازم است.
JP-6
برای موتورهای توربو جت پس از سوختن General Electric YJ93 استفاده شد که در XB-70 Valkyrie برای پرواز پایدار در Mach 3 مورد استفاده قرار گرفت. این شبیه JP-5 بود اما با نقطه انجماد پایین تر و ثبات اکسیداتیو حرارتی را بهبود بخشید. هنگامی که برنامه XB-70 لغو شد ، مشخصات JP-6 ، MIL-J-25656 نیز لغو شد. [28]
JP-7
برای موتورهای توربو جت پس از سوختن پرات و ویتنی J58 که در SR-71 Blackbird برای پرواز پایدار در 3 Mach استفاده می شود ، توسعه داده شد. این یک نقطه اشتعال بالا بود که برای جلوگیری از جوشش ناشی از گرم شدن آیرودینامیکی مورد نیاز است. پایداری حرارتی آن به اندازه کافی بالا بود تا از رسوب کک و لاک در هنگام استفاده به عنوان مخزن گرما برای تهویه هوا و سیستم های هیدرولیک هواپیما و لوازم جانبی موتور جلوگیری کند.
JP-8
یک سوخت جت است ، که توسط ارتش ایالات متحده مشخص و مورد استفاده قرار می گیرد. توسط MIL-DTL-83133 و استاندارد دفاع انگلیس 91-87 مشخص شده است. JP-8 سوختی بر پایه نفت سفید است که پیش بینی می شود حداقل تا سال 2025 همچنان مورد استفاده قرار بگیرد. ارتش ایالات متحده از JP-8 به عنوان "سوخت جهانی" در هواپیماهای توربینی و وسایل نقلیه زمینی دیزل استفاده می کند. اولین بار در پایگاه های ناتو در سال 1978 معرفی شد. کد ناتو آن F-34 است.
JP-9
سوخت توربین گازی برای موشک ها است ، به ویژه توماهاوک حاوی TH-dimer (تتراهیدرودیمتیلدی سیکلوپنتادین) تولید شده توسط هیدروژناسیون کاتالیزوری دیمر متیلپنتادین.
JP-10
یک سوخت توربین گازی برای موشک ها ، به ویژه ALCM است. این ماده حاوی مخلوطی از (به ترتیب کاهش) اندو-تتراهیدرودیکلوکلپنتادین ، اگزو-تتراهیدرودیکلوکلپنتادیان (یک سوخت مصنوعی) و آدامانتان است. با هیدروژناسیون کاتالیزوری دی سیکلوپنتادین تولید می شود. این سوخت جایگزین سوخت JP-9 شد و به محدودیت کمتری در دمای پایین -65 درجه فارنهایت (-54 درجه سانتیگراد) دست یافت. همچنین توسط موشک کروز زیر صوت مجهز به جت Tomahawk استفاده می شود.
JPTS
ترکیبی از مایع فندک ذغالی LF-1 و یک ماده افزودنی برای بهبود ثبات اکسیداتیو حرارتی بود که به طور رسمی به عنوان "سوخت جت با ثبات حرارتی" شناخته می شود. این موتور در سال 1956 برای موتور Pratt & Whitney J57 ساخته شد که هواپیمای جاسوسی Lockheed U-2 را تأمین می کرد.
JP-6
برای موتورهای توربو جت پس از سوختن General Electric YJ93 استفاده شد که در XB-70 Valkyrie برای پرواز پایدار در Mach 3 مورد استفاده قرار گرفت. این شبیه JP-5 بود اما با نقطه انجماد پایین تر و ثبات اکسیداتیو حرارتی را بهبود بخشید. هنگامی که برنامه XB-70 لغو شد ، مشخصات JP-6 ، MIL-J-25656 نیز لغو شد. [28]
JP-7
برای موتورهای توربو جت پس از سوختن پرات و ویتنی J58 که در SR-71 Blackbird برای پرواز پایدار در 3 Mach استفاده می شود ، توسعه داده شد. این یک نقطه اشتعال بالا بود که برای جلوگیری از جوشش ناشی از گرم شدن آیرودینامیکی مورد نیاز است. پایداری حرارتی آن به اندازه کافی بالا بود تا از رسوب کک و لاک در هنگام استفاده به عنوان مخزن گرما برای تهویه هوا و سیستم های هیدرولیک هواپیما و لوازم جانبی موتور جلوگیری کند.
JP-8
یک سوخت جت است ، که توسط ارتش ایالات متحده مشخص و مورد استفاده قرار می گیرد. توسط MIL-DTL-83133 و استاندارد دفاع انگلیس 91-87 مشخص شده است. JP-8 سوختی بر پایه نفت سفید است که پیش بینی می شود حداقل تا سال 2025 همچنان مورد استفاده قرار بگیرد. ارتش ایالات متحده از JP-8 به عنوان "سوخت جهانی" در هواپیماهای توربینی و وسایل نقلیه زمینی دیزل استفاده می کند. اولین بار در پایگاه های ناتو در سال 1978 معرفی شد. کد ناتو آن F-34 است.
JP-9
سوخت توربین گازی برای موشک ها است ، به ویژه توماهاوک حاوی TH-dimer (تتراهیدرودیمتیلدی سیکلوپنتادین) تولید شده توسط هیدروژناسیون کاتالیزوری دیمر متیلپنتادین.
JP-10
یک سوخت توربین گازی برای موشک ها ، به ویژه ALCM است. این ماده حاوی مخلوطی از (به ترتیب کاهش) اندو-تتراهیدرودیکلوکلپنتادین ، اگزو-تتراهیدرودیکلوکلپنتادیان (یک سوخت مصنوعی) و آدامانتان است. با هیدروژناسیون کاتالیزوری دی سیکلوپنتادین تولید می شود. این سوخت جایگزین سوخت JP-9 شد و به محدودیت کمتری در دمای پایین -65 درجه فارنهایت (-54 درجه سانتیگراد) دست یافت. همچنین توسط موشک کروز زیر صوت مجهز به جت Tomahawk استفاده می شود.
JPTS
ترکیبی از مایع فندک ذغالی LF-1 و یک ماده افزودنی برای بهبود ثبات اکسیداتیو حرارتی بود که به طور رسمی به عنوان "سوخت جت با ثبات حرارتی" شناخته می شود. این موتور در سال 1956 برای موتور Pratt & Whitney J57 ساخته شد که هواپیمای جاسوسی Lockheed U-2 را تأمین می کرد.
- ۱.۸k
- ۰۶ تیر ۱۴۰۰
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط