ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﻴﻮﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺁﺏ ﻧﻮﺷﻴﺪﻡ

ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﻴﻮﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺁﺏ ﻧﻮﺷﻴﺪﻡ
ﻃﻌﻢ ﻟﺒﺎﻥ ﺗﻮ ﻭ ﭘﺎﻳﻴﺰﻱ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻱ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﻡ ﺑﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ
ﺍﻣّﺎ
ﭼﺮﺍ ﻃﻌﻢ ﻟﺒﺎﻥ ﺗﻮ ﻭ ﭘﺎﻳﻴﺰﻱ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﮔﻢ ﺷﺪﻱ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ؟
ﻣﺎ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻘﻮﻳﻢ ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ
ﺍﻣّﺎ
ﻃﻌﻢ ﻟﺒﺎﻥ ﺗﻮ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻟﻴﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺸﻘﺎﺑﻬﺎ
ﺣﮏ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻟﻴﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺸﻘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﺩﻡ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﻨﺪﻣﻬﺎ ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻡ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻱ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﻟﻴﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺸﻘﺎﺑﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻱ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﺗﻮ ﺳﻔﻴﺪ
ﺍﻣّﺎ
ﻟﺒﺎﻥ ﺗﻮ ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩ