شده یه گلدون خیلی خیلی خوشگل توو گل فروشی ببینید و بی دلی

شده یه گلدون خیلی خیلی خوشگل توو گل فروشی ببینید و بی دلیل ازش خوشتون بیاد. ناخود آگاه برید تو مغازه و با اون گلدون بیایید بیرون؟

روز اول یه حس خیلی خوب دارید. همش به گل های خوشگل اون گلدون فکر میکنید و اینکه چه فکر خوبی کردید. یه کم که میگذره گلهاش پلاسیده میشه شمام کم کم یادتون میره بهش آب بدید بهش توجه کنید بذاریدش جلوی آفتاب و ... این کار باعث میشه اون گل هر روز ضعیف و ضعیف تر بشه تا جایی که شما دیگه دوستش نداشته باشید دیگه قیدشو بزنید و حتی دیگه بهش آب هم ندید.

یه روز که اتفاقی از کنارش رد میشید میبینید گیاه زیبای شاداب دوست داشتنیتون کمرش شکسته و شمام اونو میندازید توو سطل آشغال که با دیدنش عذاب وجدان نگیرید.

رابطه های امروزی هم حکایت همین گلدونه.
یه نفر رو میاریم تو زندگیمون اولش خوشحالیم بعدش بهش بی توجهی میکنیم بهش اهمیت نمیدیم دیگه مثل روز اول قدرشو نمیدونیم و اون تغییر میکنه واسه موندنش نمیجنگیم پاش وای نمی ایستیم و خوب اونم مسلما کمرش میشکنه.

ماهم واسه اینکه عذاب وجدان نگیریم از دیدن اون آدم با همون حال و اوضاع رهاش میکنیم بین یه عالمه آدمای جور واجور.

اون آدم بعد شما زنده میمونه ولی دیگه زندگی نمیکنه.