نوشته هایی از دلای...

تمام دردها منشاءدارن که ماباید دنبال اون باشیم نه دنبال اینکه این چه نوع دردیه یا چه نوع غمیه. این غصه ها از یه مکان مشخص اومدن ، هرکدوم از یک مکان. یکی از اونها شاید از یک نفر ، یکی از اونها شاید از یک وسیله ولی...ولی بااینکه اینها یک وسیله یا فردی هستن ولی دلیل درد و غم و عذاب تو هستنند پس میشن منشا دردی که الان داری. وقتی متوجه میشی از چه جایی و از چه چیزی بوده راحت تر به عمق اون درد میرسی تا راحت تر درکش کنی!

چرا میگم درکش میکنی؟
چون تو الان فقط داری عذاب میکشی. مثلا اگه کسی دلت رو شکونده تو نمیگی که کی دلت رو شکسته یا اصلا تقصیر تو بوده یانه تو فقط میای میگی دلمو شکست.
وقتی که میفهمی کی اینکارو کرد و به اعماق اون دردوغم میری تازه درکش میکنی و متوجه میشی آیا تقصیر توبوده؟ یا اون دلیلشه؟
اون من رو عذاب میده؟
وقتی که این سوالات رو از خودت پرسیدی یعنی تو داری درکش میکنی وتازه رسیدی مرحله اول ، مرحله دوم بعداز درک موضوعه وقتی که اون فرد رو درک کردی یا کلا فقط حس و حالت رو درک کردی میتونی به مرحله دوم یعنی تقصیر چه کسی بود برسی!
مرحله دوم خیلی آسون تره ، گفت و گوتون رو دوباره توی ذهنت مرور میکنی یا اون اتفاق رو مرور میکنی اونم باجزئیات اونموقع به جواب این سوالت میرسی حالا میتونی مقصر اصلی رو سرزنش کنی و راحت تر خودت رو تسکین بدی.
ولی اینو یادت باشه اگه مقصر اون فرد یا اون شئ بود دیگه بهش فکرم نکن ولی اگه مقصر خودت بودی به جای سرزنش و ای کاش ها خودت رو بهتر کن و به اوج خودشناسی برس!