ی برگ از دلنوشته های ی دختر روستایی رو خوندم دوسش داشتم..

ی برگ از دلنوشته های ی دختر روستایی رو خوندم دوسش داشتم..
گفتم برای شماهم بزارمش

سخن آغاز
خیلی وقتا اگه خیلی از ما خیلی چیزا رو نمی تونیم باور کنیم فقط به این خاطر ه که با واقعیات دور وبرمون منطبق نیست .یکی از چیزایی هم که من هیچ وقت نتونستم باورش کنم این شعره که یه عمری تو کتاب فارسی اول دبستان بود و حالا دیگه نمی دونم هست یا نه :خوشا به حالت ای روستایی چه شاد وخرم چه با صفایی و الی آخر ...

باور این شعر واسه من همیشه سخت بود چون روستای ما چندسال قبل از مهاجرت ما به اونجا دچار خشکسالی شده بود و شاید تو کل روستا سه تا درخت هم پیدا نمی شد .حالا خودتون کلاهتونو قاضی کنین که کجای این روستا شاد وخرم وبا صفاست؟؟؟

شاید باور نکنین من هیچ وقت لانه سازی پرنده ها رو ندیدم چون درختی نبود که پرنده ای روش لونه کنه . نمی گم اون طرفا پرنده هم نبود ،بود یه چند تا گنجشک که خونه می ساختن ولی تو درز وسوراخای دیوار .

کلاغ رو که دیگه همه می شناسین .به ندرت اون طرفا پیداش می شد .اینقدر کم که هر وقت از آسمون حیاط خونمون رد میشدو قارقارش رو سر می داد ما اینو به فال نیک می گرفتیم و می گفتیم که مهمون میاد وعجیب هم این بود که مهمون میومد ...